boezemfibrileren 19/06/2010 11:33 profiel leny

ik weet het niet precies maar als je op internet ablatie intikt

vindt je er genoeg over ..jij bent zeker nog jong ..ik ben 63 en heb

ook boezemfibrilleren maar ik kom niet in aanmerking voor ablatie

Beste Leny,
Informatie over een ablatie kan je inderdaad heel goed van internet halen of uit de folder van de hartstichting over EFO en ablatie. De technische kant van de ingreep staan daar heel goed in beschreven. De emotionele kant is onderbelicht. Ik heb mijn ablatie als gevolg van een spoedopname redelijk onvoorbereid ondergaan in juli 2010 bij Dr. Simmers in Amphia ziekenhuis in Breda . Dat is echt een fantastische dokter! Dat ik tijdens de ingreep met zo'n groot team te maken zou hebben was mij echter niet verteld. In een soort van regiekamer zitten wel 4 mensen die via computerschermen de gang van zaken in je hart aan het controleren zijn. Die mensen hebben steeds contact met degene die de ablatie uitvoert. Allerlei coordinaten worden benoemd en natuurlijk termen waar je als leek niks van snapt. Daarnaast zit er gelukkig ook iemand naast je bed om in de gaten te houden hoe het met je gaat. De EFO doet geen zeer. Die is hooguit wat ongemakkelijk omdat ze allerlei medicatie toedienen om de ritmestoornis op te wekken en daar wordt je soms dizzy van.

Als ze met het branden beginnen, de daadwerkelijke ablatie dus, kan je eigenlijk nergens heen met je pijn. Bewegen durf je niet want het puntje om te branden is zo nauwkeurig bepaald van te voren dat je wel gek bent om daar een wijziging in aan te brengen door even te gaan verliggen of te verkrampen. Dat vond ik dus het zwaarste van de ingreep. Misschien ook omdat het branden bij mij 37 x moest gebeuren voor dat de ritmestoornis definitief weg was. Ik weet niet of dat veel of weinig is trouwens. Niet elk plekje doet even zeer bij het branden, en de arts vroeg ook steeds aan mij of het nog ging.
Ik heb 1 keer gezegd dat het heel veel pijn deed en toen stopte hij ook meteen. Daarna ging hij echter verder op exact dezelfde plek. Ik dacht, dat heeft dus geen zin want ik moet er hoe dan ook doorheen. Ik heb heel veel gezucht, een soort van yoga-achtige ademhaling. Dat hielp mij heel goed.
Ik voel me nu beter dan ooit. Eigenlijk meteen al 's avonds na de ingreep voelde ik dat ik mijn eigen slag weer te pakken had en was heel energiek.
Door de ritmestoornis die bij mij 3,5 jaar geduurd heeft, voelde het altijd of ik niet mezelf was. Zeker met de betablokkers voelde ik mezelf als een vrachtwagen die begrenst was. Van een heel energiek persoon veranderde ik in een heel rustig persoon met de conditie van een 70plusser. Dat is niet fijn als je 35 jaar bent! Ik hoop voor jou dat je snel aan de beurt bent met de ablatie. Het is de pijn van de ingreep dubbel en dwars waard!