Hartverhalen op hartpatiënten
Blijft dit zo? 29/01/2009 17:35 profiel yvonnegwm@gmail.com
Ik zit nu een tijdje thuis na mijn ontslag uit het ziekenhuis
nadat er hartfalen is geconstateerd.
En ja thuis is het natuurlijk anders dan in het ziekenhuis,
je gaat toch proberen je huishouden op orde te houden.
Het zware werk doet mijn man of vriendinnen
en ook mijn jongste zoon draagt zijn steentje bij
Dan moet ik toch de rest kunnen denk je dan.
Nou met de grootste moeite en dat valt me eerlijk gezegd tegen!
Ja we zijn natuurlijk weer ongeduldig, de medicijnen zijn amper aan het werk.
Maar toch, en het blijft ook een beetje in je hoofd malen
wat als ik echt niet meer kan dan nu het geval is?
Misschien voorbarig en niet echt positief denken.
Ik ben erg snel moe, ik kan wel weer gewoon een trap op lopen da's wel weer fijn.
De volgende afspraak toch maar eens doorvragen wat de verwachtingen zijn.
nadat er hartfalen is geconstateerd.
En ja thuis is het natuurlijk anders dan in het ziekenhuis,
je gaat toch proberen je huishouden op orde te houden.
Het zware werk doet mijn man of vriendinnen
en ook mijn jongste zoon draagt zijn steentje bij
Dan moet ik toch de rest kunnen denk je dan.
Nou met de grootste moeite en dat valt me eerlijk gezegd tegen!
Ja we zijn natuurlijk weer ongeduldig, de medicijnen zijn amper aan het werk.
Maar toch, en het blijft ook een beetje in je hoofd malen
wat als ik echt niet meer kan dan nu het geval is?
Misschien voorbarig en niet echt positief denken.
Ik ben erg snel moe, ik kan wel weer gewoon een trap op lopen da's wel weer fijn.
De volgende afspraak toch maar eens doorvragen wat de verwachtingen zijn.
Commentaar (8)
-
|29/01/2009 - 20:01 yvonnegwm@gmail.com
Hallo Rob,
Dank je voor je hartelijke woorden,
Ja, je hebt gelijk hoor mijn familie en vriendinnen laten me niet in de steek.
En ja ik kan zo maar de trap weer op.
Ja en gewoon adem halen (ik heb het door vocht rond mijn longen heel benauwd gehad) is nu ook weer een zaligheid.
Soms moet je gewoon op deze feiten gewezen worden. Maar je hebt soms van die dagen he.
Dank je wel
Groeten Yvon
-
|30/01/2009 - 14:01 Snoopy
Meestal is het ook dat je je in het ziekenhuis een hele Piet en als je dan thuis bent valt het allemaal heel erg tegen, ook al denk je dat je niet veel doet, onwillekeurig doe je toch wat meer dan eigenlijk goed voor je is en daarvoor wordt je dan vaak onmiddellijk gestraft. Maar toch zul je inderdaad merken dat het steeds wat beter zal gaan.
-
|31/01/2009 - 21:01 EllenHallo Yvon,
Niet afvragen hoe in de toekomst maar geniet gewoon iedere dag voor wat goed gaat. Ook mij lukt niet alles meer en de ene dag meer dan de andere maar al met al ben ik ruim vijf jaar verder.
Je leert vanzelf waar je grenzen liggen. Ga slapen wanneer nodig en accepteer dat het mag! En ga wandelen wanneer het kan en geniet dan! En leer te relativeren wat er in het huishouden zo belangrijk is voor jou?(en je gezin)
heel veel succes,
Ellen
-
|02/02/2009 - 22:02 yvonnegwm@gmail.comHallo Ellen,
Dank voor je reactie.
Ik wil wel ff zeggen dat ik al behoorlijk geleerd had te relativeren in het huishouden hoor,
nu ik mijn verhaal terug lees is het net of de hele dag loop te poetsen.
Echt niet, zonde van de tijd!!
Ik had in 2001 al geleerd dat het leven heel betrekkelijk kan zijn (borstkanker) amputatie + chemo therapie
Mijn man en ik hadden eigenlijk het idee dat het wel genoeg was maar het lot beschikt anders he.
groetjes Yvon
-
|03/02/2009 - 09:02 MarjanHallo Yvon,
Dank je voor je steun bij mijn verhaal. Inderdaad
lees je steeds meer verhalen van plotselinge klachten. Maar moet ook eerlijk zeggen dat ik hiervoor nooit op deze site heb gekeken.
Ik wens jou ook toe dat alles in de toekomst beter gaat. Je zal zien dat je moeheid beter wordt. Het duurde uiteindelijk bij mij een jaar (en is nog steeds niet zoals het vroeger was). Maar teveel willen werkt eigenlijk averechts.
Ook de acceptatie kost veel energie. Ik hoop dat je snel een ICD krijgt, dit gaf mij in het begin een dubbel gevoel, maar nu een heel veilig gevoel.
Succes en we horen hoe de MRI is afgelopen?
Groetjes Marjan
-
|03/02/2009 - 16:02 yvonnegwm@gmail.comHallo Marjan,
Dank je voor jouw reaktie, de resultaten van de MRI hoor ik 16-2. De ICD krijg ik hoofdzakelijk ter ondersteuning, ik heb raar genoeg niet het idee tenminste nu nog niet dat het veiliger gaat voelen. Ben nu ook eigenlijk niet bang, heb natuurlijk ook geen stilstand gehad. Een hele snelle hartslag die vanzelf ook weer rustiger werd. Zal wel een beginfase zijn, maar even zo goed niet goed he. Heeft toch al behoorlijk wat kapot gemaakt als ik de cardiologen zo hoor.
Maar goed we wachten af....
groetjes Yvon
-
|06/02/2009 - 12:02 iloDank je wel voor je reactie, doet met goed
Wat zit jij ook in een vervelende situatie zeg, je hebt idd ook nog een heel huishouden te runnen en twee kinderen.
En ik ken het gevoel dat je al gauw te veel doet, het luisteren naar je lichaam is een van de belangrijkste dingen!
Ik wens je echt heel erg veel sterkte en ik hoop dat de verwachtingen voor jou redelijk goed zullen zijn.
Sterkte. Ilonka
Powered by !JoomlaComment 4.0 beta2
Hoe waardeer jij dit hartverhaal:
SEO by AceSEF
Nee dit blijft niet zo, heb geduld en probeer je zinnen te verzetten, ook al is dat moeilijk.
Je man je zoon en je vriendinnen laten je niet zomaar in de steek hoor en zullen je zeker de gelegenheid geven om te herstellen lijkt mij.
Je kunt nu weer een trap oplopen zeg je, nu alweer zou ik zeggen, laat je niet ontmoedigen , je hebt voor grotere problemen gestaan.
Gewoon blijven adem halen, geloof me het help.
Veel succes,
Rob