Blauw 23/09/2010 17:35 profiel Deballe

Hallo Michiel, helaas heb ik mijn vader verloren op een manier die jij beschrijft. Wat ik wel denk is dat een adequate reactie op de situatie veel leed kan beperken. Ik weet natuurlijk niet onder welke omstandigheden dat bij die collega is gegaan. Zelf ben ik ook hartpatient (zonder klachten) en heb m'n aandoening verteld aan de mensen die ik veel zie en op het werk, zodat als er iets mocht gebeuren en gelijk gehandeld kan worden. Onwetendheid levert vaak een hoop geklungel en tijdverleis op en dat is vaak funest. Mijn vader had overigens de pecht dat het telefoontje van de buren naar 1-1-2 tot 2x toe niet op waarde is geschat. Er werd verondersteld dat mijn vader wel op eigen kracht naar het ziekenhuis kon komen, met als gevolg dat hij met de reeds aanwezige klachten de trap op is gelopen om z'n jas te halen (vroor toen buiten), wat de druppel is geweest. De buurman, die er geen verstand van had verder heeft hulpeloos toegekeken en kon er alleen maar zijn voor hem. Dit zijn zaken die niemand dan nog kan beïnvloeden. Ik werd pas gebeld toen hij al overleden was. Als iemand 1-1-2- kan bellen scheelt dat wel een hoop en ben je vaak alleen neem dan in huis personenalarmering als dat je geruststelt. En een mobieltje is ook altijd handig voor onderweg mocht een keer niet lekker zijn. Als mensen in het omgeving weten van je hartkwaal zal dat ook eerder opgepakt kunnen worden als je hulp nodig hebt. En ondanks de onzekerheid, maar positief blijven, al begrijp ik wel dat die angst er is, maar probeer er niet onder te lijden. Ik las recent ergens een spreuk: Het grootste lijden van de mens, is het lijden dat men vreest! Groetjes, Plukdedag!

Hallo Plukdedag,
Wat een inlevende en hartelijke reactie.Dank. Inderdaad is met 112 al een veel snellere hulpverlening dan destijds mogelijk.En ik pluk de dag zonder dat dat door deze angst onmogelijk word. Ik ben ook niet bang voor een dodelijk infarct, maar wel voor stikken.Ben ook als de dood voor verdrinken en word nerveus als ik met de auto langs water rijd. Heb geen idee of de kans groot is dat je stikt door infarct. Mijn grootvader zat al minstens een half uur dood voor de radio, voordat Oma, die ook in de kamer zat, het in de gaten had. Hij luisterde altijd naar het politiek commentaar van dr Voskuil, na afloop zette hij de radio uit, maar deze keer bleef hij ook naar de Wiener Schrammeln luisteren. Dat vond Oma gek en toen ze informeerde waarom hij dat deed, bleek hij dood te zijn.Dat zou ik natuurlijk ook wel willen.
Dank voor je reactie nogmaals en Pluk ze! Michiel.