Bentall procedure 08/01/2012 15:17 profiel oldmetal

Ik ben René en ben 47 jaar. Ik ben geboren met een lekkende aortaklep.

17-10-2011 ben ik geopreerd (Bentall procedure) in het Anthonius ziekenhuis in Nieuwegein.

Het begon in 1964, nee mevrouw u zoon heeft een ruisje bij het hart daar groeit hij wel overheen.
Een kleine 14 jaar geleden op aandringen van mijn vrouw heb ik me ik toch maar eens door laten verwijzen naar een
Cardioloog. Na een aantal onderzoeken was hij eruit, de Aortaklep lekt want 1 van de 3 flapjes was wat verdikt.
De klep zal ooit vervangen moeten worden, tegen de tijd dat je met pensioen gaat is dat tijd genoeg.

Nou dit liep dus anders, eerst om de 5 jaar op controle, dit werd om de 2 jaar en een jaar later (2010) al om het jaar.
De klep verslechterde in rap tempo.
Dus aangeland in 2011 en weer een afspraak voor de controle, de cardioloog wilde nog een echo laten maken.
Zo gezegd zo gedaan. Hij wilde een G.B. G.B. bel afspraak maken (geen bericht goed bericht).
De laatste dag dat hij kon bellen deed hij dit dus ook. Slecht nieuws: de klep is aan vervanging toe en we gaan de boel in
werking zetten!

Tijdens alle onderzoeken, (Foto's, Catherisatie enz. enz.) bleek dat de Aorta verwijdt was, 2x zo breed dan gebruikelijk.
Er werd mij meteen verteld dat ik rekening moest houden met een Bentall procedure, vervangen van de Aortaklep en het opgaande stuk van de Aorta zelf, maar de chirurg zou dit tijdens de operatie bepalen.

17 oktober 7.45 uur werd ik naar de holding gebracht, waar ik als 1 van de eersten binnenrolde, daarna werd het al snel druk.
om 8 uur werd ik naar de O.K. gebracht waar ik nog een gesprek had met het team.
Ik had gevraagd of ik de aortaklep die verwijderd zou worden mocht hebben, maar dit kon niet want deze moest naar de Patholoog. Ze wilden wel foto's maken voor mij. (dit is ook gebeurd en de foto's zijn in mijn bezit).
8.10uur René is onder zeil en weet even niets meer.
s'avonds rond 22.30uur hebben ze mij wakker laten worden op de I.C. , dit had als reden dat mijn drain te lang te hard heeft doorgelopen. Dit is mij later allemaal verteld en heb ik op foto's gezien die gemaakt zijn.

De volgende dag ben ik naar de Medium Care gebracht. Nou de chirurg kwam die dag nog even langs, we hebben gepraat
ik heb vragen gesteld hij heeft antwoorden gegeven, we hebben nog gelachen. Alleen weet ik de inhoud van het gesprek niet meer en de grap ook niet. .

Ze hebben me 1 dag op de medium care gehouden, Daar werden al een infuus verwijderd en de drains mochten eruit
(dit was een minder fijne ervaring). Dit gebeurde woensdag ochtend waarna ik meteen naar de verpleeg afdeling werd gebracht. De dagen en vooral de nachten waren wat minder ( ik en ziekenhuisbedden gaan niet goed samen), ik heb dus bijna niet geslapen in deze dagen.
Op de verpleeg afdeling mochten de laatste infusen er al snel af en de zuurstof mocht ook stoppen.
Vrijdagmiddag werd besloten om mij Zaterdag per ambulance naar het streekziekehuis hier in de buurt te brengen.

Zaterdagmiddag ben ik overgeplaatst, daar aangekomen werden al vlug de Pacemaker draden verwijderd. Ik noemde deze Startkabels.
Hier werd mij verteld dat ik goed herstelde. "U gaat volgens het boekje" (behalvre het slapen dan).
Dit had als gevolg dat ik Maandag 22 oktober werd ontslagen uit het ziekenhuis.

Het borstbeen is een hoofdstuk apart, 2 dagen na de operatie voelde ik dit bewegen en de artsen voelde dit ook.
Het gevolg was dat ik een zogenaamde Hearthugger kreeg een soort harnas en ik mocht niets doen.

Pijn heb ik niet echt gehad, kleine pijntjes binnen bij mijn hart en nu heb ik nog wel gevoelige plekken zoals de sleutelbeenderen en rond het litteken.
Wel vragen ze op de verpleeg afdeling iedere dag hoeveel pijn heeft u op een schaal van 1 tot 10, nou ik de eerste keer
5 dan krijgt u morfine. (als je onder de 5 scoort krijg je niets, ik had spontaan een 4)
Dat heb ik dus geweigerd want morfine en ik gaan niet goed samen. Na de operatie op de I.C. ben ik behoorlijk ziek
geweest, ik moest heel veel braken. Dit kan aan de narcose of de morfine hebben gelegen.

Het meeste last heb ik gehad van mijn keel, die was behoorlijk geiriteerd door de slangen die er doorheen hebben
gelopen.
Een slang om mijn maag leeg te pompen als ik ziek werd en een slang voor de beademing.
De last van mjn keel heeft een week of 4 geduurd daarna ging het steeds beter.

Over het eten kan ik melden dat de eerste dagen, of eigenlijk de eerste week, mij niet veel dingen smaakten.
Ook was het erg wennen aan de medicijnen. Voor de operatie had ik 1 pil per dag, nu zit ik gemiddeld op 10 stuks.
Nu na bijna 12 weken ben ik er aardig aan gewend.

Na mijn ontslag uit het ziekenhuis werd mij op het hart gedrukt dat ik 6 weken niets mocht doen en de hearthugger dag en nacht moest dragen i.v.m. het bortsbeen. Dit heb ik 5 weken volgehouden en toen moest ik op controle voor het borstbeen, waar mij ook verteld werd dat het goed was en dat ik de hearthugger niet meer om hoefde.

6 Weken na de operatie mocht ik gaan beginnen met revalideren in het ziekehuis. Dit houdt in: 3x per week een uur sporten en dat 6 weken lang.
Het gaat iedere dag beter en ik weet ook dat ik er nog niet ben maar daar werk ik aan.

groet René