Hartverhalen op hartpatiënten
Ben ik toch een semi-beroemdheid geworden ;-) 02/06/2011 09:16 profiel Kelly Kathleen
Ooit dacht iemand in het eerste ziekenhuis waar ik na mijn hartaanval was dat ik een BN´ner moest zijn die ze toevallig niet kende, op grond van de stapels kaarten die ik kreeg maar nu ben ik het wel bijna: kijk maar: http://hartgenoten.nl/nieuws/het-nieuwe-hartbrugmagazine-is-uit
Ik sta op de cover omdat ik geïnterviewd ben over mijn hartzaken. Wie mij kent weet dat ik een mens van veel woorden ben en bij een stuk dat maar 800 woorden mag tellen, kan ik er niet alles inkrijgen. Dat bijv. dat verrukkelijke hondje bij me op de bank (mag anders niet) Polly de Pumi is, een rashondje uit Hongarije), dat de bruine poes op schoot de negen jaar oude wildkleur Somalipoes Nieckje is en dat de zilveren kittentjes op de voorgrond van een foto haar kleinkinderen zijn.
Het is even wennen om zelf zo duidelijk op de foto te staan en al helemaal op een cover; daar staan onze dieren regelmatig. Maar er worden geen kalenders van deze foto’s gemaakt, wel van onze katten en dat wordt genieten volgend jaar.
Al met al was het een leuke ervaring; aardige interviewer en fotograaf en onze moedertjes zullen erg blij zijn met hun exemplaar van het blad want ik zag er al gezond uit vergeleken met mijn werkelijke gezondheid maar de foto’s van Marcel Bakker doen me nog gezonder en jonger lijken. Dat zien moeders graag van hun kinderen.
En nog even over de gezondheidszaken. Momenteel gaat het niet helemaal top maar dat komt vast door de wisselingen in temperatuur. Omdat ik nog steeds twee bloedverdunners slikte n.a.v. de verstoppingen na drie maanden de combinatie Plavix x Nexium te hebben geslikt, vond ik het nu tijd, precies twee jaar nadat ik gestopt ben met die combinatie, om de dosering van de Ascal te halveren. Inmiddels gebruik ik wel weer Nexium want op zich is er niets mis met dit medicijn. Het was bij mij puur de combinatie.
Hartelijke groet vanuit de schaduw in mijn tuintje op een prachtige Hemelvaartsdag,
Suzan
Ik sta op de cover omdat ik geïnterviewd ben over mijn hartzaken. Wie mij kent weet dat ik een mens van veel woorden ben en bij een stuk dat maar 800 woorden mag tellen, kan ik er niet alles inkrijgen. Dat bijv. dat verrukkelijke hondje bij me op de bank (mag anders niet) Polly de Pumi is, een rashondje uit Hongarije), dat de bruine poes op schoot de negen jaar oude wildkleur Somalipoes Nieckje is en dat de zilveren kittentjes op de voorgrond van een foto haar kleinkinderen zijn.
Het is even wennen om zelf zo duidelijk op de foto te staan en al helemaal op een cover; daar staan onze dieren regelmatig. Maar er worden geen kalenders van deze foto’s gemaakt, wel van onze katten en dat wordt genieten volgend jaar.
Al met al was het een leuke ervaring; aardige interviewer en fotograaf en onze moedertjes zullen erg blij zijn met hun exemplaar van het blad want ik zag er al gezond uit vergeleken met mijn werkelijke gezondheid maar de foto’s van Marcel Bakker doen me nog gezonder en jonger lijken. Dat zien moeders graag van hun kinderen.
En nog even over de gezondheidszaken. Momenteel gaat het niet helemaal top maar dat komt vast door de wisselingen in temperatuur. Omdat ik nog steeds twee bloedverdunners slikte n.a.v. de verstoppingen na drie maanden de combinatie Plavix x Nexium te hebben geslikt, vond ik het nu tijd, precies twee jaar nadat ik gestopt ben met die combinatie, om de dosering van de Ascal te halveren. Inmiddels gebruik ik wel weer Nexium want op zich is er niets mis met dit medicijn. Het was bij mij puur de combinatie.
Hartelijke groet vanuit de schaduw in mijn tuintje op een prachtige Hemelvaartsdag,
Suzan
Commentaar (3)
-
|02/06/2011 - 17:06 manuela379
-
|03/06/2011 - 19:06 ArieA
Hi Kelly,
Hartbrug gelezen en mijn complimenten dat je de 'totale verwarring' bij onze artsen, met name de cardiologen, hebt beschreven....!
Kennelijk moet de faalangst bij deze specialsten eens goed onder de neus gewreven worden, want zij laten ons, patiënten, cliënten, in de kou staan, in totale verwarring....!
Ik denk, nee, ik ben er van overtuigd dat deze misvorming van 'empathie' voor ons nadelig werkt, zelfs tot invaliden, of erger, maken....!
Het is goed beschreven en het zal velen van ons helpen, die tot de dag van vandaag in het ongewisse worden gelaten wat zij mankeren, of zelfs wat voorbehandeling zij feitelijk zouden moeten ondergaan. Wellicht vinden zij hierdoor de moed om ook voor zichzelf op te komen en aandacht te vragen, nee, te eisen voor hun problematiek...!
Wij moeten allemaal niet vergeten dat de pensioengerechtigde leeftijd wordt verhoogd tot 67 jaar, hetgeen automatisch gaat inhouden dat onze specialisten nu niet zo snel meer mogen constateren dat "patiënt te oud is voor een verdere behandeling"...!
Suzan, chapeau en bedankt....!
-
|04/06/2011 - 19:06 Kelly Kathleen
Graag gedaan.
Er zijn artsen die puur uit onwil en desinteresse mensen aan hun lot overlaten maar het merendeel is van goede wil en roeit met de riemen die er zijn.
Het wachten op onderzoeken en de uitslagen daarvan is zenuwslopend. Ik ben zo blij dat ik al weer zo´n tijd lekker stabiel ben en dat er niets anders hoeft te gebeuren dan de routinecontroles.
En wat Manuela schreef: huisdieren hebben, is echt zoiets positiefs. Het is niet alleen een verrijking van je leven maar ook als je zelf eens de moed laat zakken, kijken ze je met die lieve kopjes aan en dan ga je er weer voor.
Groetjes,
Suzan
Powered by !JoomlaComment 4.0 beta2
Hoe waardeer jij dit hartverhaal:
SEO by AceSEF
haha tog en leuk verhaal en beetje, las op u profiel wat u allemaal heeft moeten doormaaken ook niet niks!.
mijn diertjes geven me best veel steun heb 2 dalmatiers en 4 kingduiven, reuzeduiven die tam zijn.....
groetjes manuela