Je angst kan ik helaas niet voor je wegnemen, wel kan ik je vertellen hoe ik e.e.a. heb ervaren.
Toen ik op de IC lag besefte ik maar weinig van wat er om me heen gebeurde. Het enige wat ik wilde was slapen. Ik had géén pijn, ook zonder morfine geen pijn. Wel wat ongemakken van de drains, ongemakken, want meer dan dat was het niet, zo heb ik het ervaren. De beademingsbuis, zo heb ik afgesproken met de anesthesioloog, is er zo snel als mogelijk uitgehaald, d.w.z. op het moment dat ze aan de apparatuur kunnen zien dat je zelfstandig ademt, gaat de tube eruit. Ik heb ook daar niets van gemerkt, terwijl ik van te voren mezelf helemaal gek heb gemaakt met mijn angsten voor de beademing. De drains gaan eruit op de IC of de Medium Care. ( Als er geen wondvocht meer is ) Als je goed naar de aanwijzingen luistert die gegeven worden , doet ook dit geen zeer. Er wordt je gevraagd diep te inhaleren, op het moment dat je uitblaast gaat de drain eruit. Het is meer dat het een griezelig idee is , zo'n stuk tuislang in je lijf...
Het verwijderen van de blaaskatheter al het zelfde verhaal, het is een opluchting als ie eruit is! Heel simpel gebeurt dit door het ballonnetje wat in de urinebuis zit leeg te laten lopen en dan kan met groot gemak de katheter verwijderd worden...
Als je een tijdelijke uitwendige pacemaker hebt, deze gaat er pas uit op zaal na een aantal dagen. Deze draadjes liggen op je hart en worden als het ware eruit getrokken met veel beleid. Beetje een eng idee maar ook dit deed bij mij geen zeer.
Na een paar dagen op zaal kreeg ik, en veel anderen, de kriebelhoest, dat vond ik nou wel vervelend. Je weet dat je borstbeen nog niet vergroeid is en hoesten doet zeer. Je krijgt vaak een hulpstuk van de verpleging in de vorm van een opgerolde handdoek die je bij hoesten tegen je borst drukt, zodat je wat tegendruk kunt geven. Hoesten is wel heel belangrijk, eventuele rotzooi moet opgehoest worden, anders kun je longontsteking krijgen en dar zit je niet op te wachten...
Als je straks je pre operatieve gesprek krijgt is het voor jou handig alles op te schrijven wat je wil weten, zodat je ze niet vergeet.
En maak je angsten kenbaar bij het team, zij weten als geen ander wat je bedoelt, voelt en doormaakt. Maar ook zij zijn degene die jou met kennis je kunnen bijstaan en wellicht een deel van je angsten kunnen verminderen.
Als je meer wilt weten kun je altijd mailen hoor!
Mijn revalidatie liep na wat tegenslag verder prima. Ik revelideer volop, ben aan het reintegreren op mijn werk en hoop op 17 juni de Cityrun uit te lopen. Dat is een (hard) loop van 7.5 kilometer.
Wie had dat nou gedacht na een operatie aan twee kleppen, het sluiten van het ASD, en een maze ablatie.....
Als je meer wilt weten hoor ik het graag!
Groetjes van Lil
, me cardioloog het bouma en me cardiochirurg komt uit het lumc omdat het zeldzaam is wat ik heb staat er een extra team klaar want het kan wel is erg lang duren werd me verteld, waar zijn jullie geopereerd ? en hoe was de zorg denk dat het misschien overal een betje het zelfde is ? 
