Lieve Luna,
Zo begrijpelijk dat je bang bent voor wat komen gaat, dat is denk ik heel normaal.
Heb wel even moeten opzoeken wat je precies mankeert en idd het is erg zeldzaam.
Het is allemaal heel cliché wanneer ik zeg dat je moet gaan berusten en en uit handen gaan geven, maar het is wel de enige mannier om je stress en angsten te kunnen "handlen".
Het is pure noodzaak dat je zo rustig mogelijk de operatie in gaat.
Geldt uiteraard voor iedere operatie. Als je nog zo lekker jong bent schieten al die angsten door je hoofd en maken je zo onrustig. Je hebt immers nog zo veel jaren voor de boeg!
Chirurgen zijn tegenwoordig héél erg knap en hebben ontzettend veel kennis van zaken. Kans op overlijden ligt erg laag. in de tijd dat ik mijn eerste hartoperatie onderging had ik een overlijdingskans van 50 %, dat is heel hoog. Ik was toen 13. Tegenwoordig ligt dat getal zoveel lager, volgens mij niet hoger dan 2%. In dat getal zijn meegenomen ook alle hele oude ( met respect) patiënten die al flink bejaard zijn en slechte weerstand hebben dus gevoeliger voor complicaties.
Onlangs, afgelopen augustus, ben ik weer geopereerd, open hartoperatie. Ik was erg bang, heel erg bang, veel banger dan destijds. Toch heb ik, mede dankzij de hulp van alle Hartgenoten, mijn angsten een plek gegeven. Ze waren voor een deel reéel, een ander deel ook weer niet. Met ook veel steun uit de omgeving heb ik zoveel als mogelijk berust in de situatie en het uit handen gegeven. En dat werkte. Uiteindelijk.
Als je , na de operatie hierop terugkijkt zul je denken "goh" , dat heb ik goed gedaan!
En vervolgens ga jij op jouw beurt straks een mede Hartgenoot steunen, zoals ik dat destijds ook ervaren heb en ik hoop dat ik op mijn beurt nu jou een hart onder de riem heb kunnen steken.
Ik wens je alle sterkte toe voor jou en je gezinnetje!
Groetjes van Lil
