Hartverhalen op hartpatiënten
ASD 13/07/2010 07:18 profiel Elizabete
Hallo allemaal,
Ik ben Elizabete en ben 26 jaar.
Een paar maanden geleden is er bij mij ASD geconstateerd.
Vorige week heb ik een ingreep gehad in het AMC. Ze hadden een soort van parapluutje geplaatst in het gaatje tussen mijn boezems. Ik voelde me meteen heel goed. Kreeg voor mijn gevoel veel meer zuurstof dan voorheen.
De volgende dag kreeg ik een controle foto. Helaas kwam daar slecht nieuws uit. De prothese was los gegaan. Moest met spoed weer de ok in om het er weer via mijn lies eruit te halen.
Dat is een behoorlijke domper, want ik voelde me na de ingreep zo goed.
Nu ben ik weer een week verder en mijn lies begint nu weer te herstellen. Ik heb nu nog een onderhuidse hematoom. Die doet best zeer.
In augustus heb ik weer een afspraak met de cardioloog in het AMC en het wordt waarschijnlijk toch een open hart operatie.
Moet wel eerlijk bekennen dat ik daar heel erg bang voor ben. Vooral de pijn erna en die litteken.
Je hoort namelijk de raarste verhalen.
Ik ben opzoek naar mensen die hierover mee kunnen praten.
Zou graag willen weten van mensen die een open hart operatie hebben gehad vanwege ASD hoe het is gegaan.
Alvast bedankt.
Ik ben Elizabete en ben 26 jaar.
Een paar maanden geleden is er bij mij ASD geconstateerd.
Vorige week heb ik een ingreep gehad in het AMC. Ze hadden een soort van parapluutje geplaatst in het gaatje tussen mijn boezems. Ik voelde me meteen heel goed. Kreeg voor mijn gevoel veel meer zuurstof dan voorheen.
De volgende dag kreeg ik een controle foto. Helaas kwam daar slecht nieuws uit. De prothese was los gegaan. Moest met spoed weer de ok in om het er weer via mijn lies eruit te halen.
Dat is een behoorlijke domper, want ik voelde me na de ingreep zo goed.
Nu ben ik weer een week verder en mijn lies begint nu weer te herstellen. Ik heb nu nog een onderhuidse hematoom. Die doet best zeer.
In augustus heb ik weer een afspraak met de cardioloog in het AMC en het wordt waarschijnlijk toch een open hart operatie.
Moet wel eerlijk bekennen dat ik daar heel erg bang voor ben. Vooral de pijn erna en die litteken.
Je hoort namelijk de raarste verhalen.
Ik ben opzoek naar mensen die hierover mee kunnen praten.
Zou graag willen weten van mensen die een open hart operatie hebben gehad vanwege ASD hoe het is gegaan.
Alvast bedankt.
Commentaar (7)
-
|13/07/2010 - 07:07 Elsje
-
|13/07/2010 - 08:07 Tolletje
wat is er belangrijker......., een slechte kwaliteit van leven of een litteken?????
wens je veel sterkte
-
|18/07/2010 - 20:07 BettildeHallo Elisabete,
Logisch dat je bang bent. Het is niet niks wat je staat te gebeuren. Het advies van Elsje zou ook mijn advies geweest kunnen zijn, al heb ik gelukkig niet zelf zo'n operatie gehad. Maar ik weet wel van een drietal naaste familieleden, die allen erg blij waren toen hun open hartoperatie voor de deur stond en nog blijer waren toen ze het achter de rug hadden.
De pijn na de operatie zal steeds minder worden en het litteken trekt later altijd nog bij. Je moet het en vooral ook jezelf wel de tijd geven om te herstellen. En valt het na een jaartje toch nog tegen, dan kun je ook nog nadenken over en informeren bij een plastisch chirurg.
Ik heb zelf een borstamputatie gehad en die littekens zijn ook flink bijgetrokken. De operatie was ook nog zodanig gedaan dat m'n decolleté er niet onder te lijden heeft gehad.
Sterkte en succes,
Bettilde
-
|20/07/2010 - 14:07 MononokeHoi Elisabete,
Ik heb zelf ook een open-hart operatie ondergaan in 2003, ben nu ook 26 jaar net als jou. Had zelf VSD, bijna hetzelfde als ASD geloof ik. Ik moet zeggen dat het mij best is meegevallen als ik er zo op terugkijk. Was een spannende periode maar de pijn viel mij erg mee. Heb eerlijk gezegd niet echt pijn gehad en was binnen een paar dagen weer lekker thuis. Even flink uitrusten en op krachten komen want je voelt je qua conditie 80 jaar... Het litteken blijft groot en flink wennen. In het begin durfte ik geen lage shirtjes te dragen maar daar ben ik alweer een tijdje overheen. Het belangrijkste is om alles gewoon over je heen te laten komen, even verstand op nul en voor je het weet kan je alles weer. Mocht je nog meer willen weten dan hoor ik het wel. Heel veel succes!
Groetjes Chantal
-
|27/07/2010 - 20:07 Joos48
Elizabete
Ik heb op 48-jarige leeftijd een ASD operatie ondergaan. Het is een enorme ingreep , maar voor de chirurg een alledaagse bezigheid. Je mag er alle vertrouwen in hebben dat het gaat lukken. Er is veel pijn geweest in mijn rug, want je bent toch opengevouwen geweest, maar daar kreeg ik morfine voor en met liefdevolle rugmassages van vriendin was het dragelijk. na 5 dagen ging ik alweer naar huis en na 6 weken kon ik alweer gewone dagelijkse dingen doen. Het is alsof er een wereld opengaat, wat ik nooit kon, kan ik nu. Ik wens je veel moed en sterkte .
-
|06/08/2010 - 09:08 samgyBeste Elizabete,
ik heb vorig jaar ook een open hartoperatie ondergaan voor me asd. De operatie zelf merk je niks van en ja het litteken zit er, maar dat hoort bij mij nu. Ik heb veel meer lucht gekregen en kan weer de normale dingen doen die een ander ook kan. Ik heb wel pijn gehad, maar je krijgt goede piijnmedicatie. Na 8 dagen was ik weer thuis. Pijn in rug, schouder en borstkas, maar dat gaat na een paar weken over. Ik werk nu alweer, dat kon ik voor de operatie niet meer, wel nog in gedeeltelijk in de ziektewet, maar als het goed is hoop ik in januari helemaal hersteld te zijn.
Ik wens je heel veel sterkte toe en je zal zien dat je een ander mens wordt.
-
|20/03/2011 - 12:03 scania
nou ik moet deze ingreep ok ondergaan bij mij is asd op 49 jarige leeftijd vast gesteld worden door second opinion hun willen het via mijn lies doen ben overspannen een doodbang ervoor 
heb ok beide kransslagaders dicht eentje door hartinfarkt rechts dus moet scan ondergaan of links of rechts het zuurstofgebrek von mijn hart verorzakt
Powered by !JoomlaComment 4.0 beta2
Hoe waardeer jij dit hartverhaal:
SEO by AceSEF
Ik ben niet bekend met ASD, maar heb wel hartoperatie's ondergaan. Het is natuurlijk geen eitje, zeker geestelijk niet, maar persoonlijk vind ik het veel beter te doen dan je van tevoren denkt.
Je hebt wel last van spierpijn in rug en borstkas, maar de pijn aan je borstbeen wat je misschien verwacht is nihil, hooguit wat trekken van het litteken. Zelf vind ik ook dat ze tegenwoordig het litteken zo mooi mogelijk proberen te hechten, dus als je een beetje mazzel hebt met een goed genezende huid, hoeft dat echt geen drama te worden. Ook kun je zelf een week of zes na de operatie, als de wond goed geheeld is gaan smeren met b.v. Biodermal littekencréme. Ik heb dit zelf een jaar lang 2x per dag volgehouden, en het heeft mijn litteken nog mooier gemaakt dan het al was. Zelfs een stukje verdikking was na een jaar toch verdwenen. Probeer je aan de kundigheid van de artsen over te geven, en misschien helpt de gedachte dat dit tegenwoordig erg veel gedaan wordt wat om je angst te verminderen. Heel veel sterkte en succes!
Groetjes. Elsje.