Hartverhalen op hartpatiënten
Alles is goed (of niet) 19/09/2010 12:29 profiel hans1961
Goedendag allemaal,
Mijn naam is Hans en ik ben inmiddels 49 jaar.Sinds een paar maanden ben ik bekend met deze site en heb al vele hartverhalen gelezen.Mijn bezoek aan de cardioloog afgelopen week heeft mij doen besluiten om ook mijn verhaal te schrijven.
Het is allemaal begonnen in juli 2008. Het was op een maandagochtend. Ik zat met een collega een bakje koffie te drinken voor het begin van onze dienst,toen ik plotseling flauwgevallen ben.Mijn collega heeft toen de BHV-ers (bedrijfshulpverleners) gealarmeerd en deze hebben een ambulance gebeld.Toen deze arriveerde was ik inmiddels bijgekomen en daarna nog twee keer weggeraakt. Bij nader onderzoek bleek mijn hartslag extreem laag waardoor ik meegenomen werd naar het ziekenhuis.Na een dag op de hartbewaking werd ik weer naar huis gestuurd want er was niets afwijkends gevonden.In de weken daarna bleef ik klachten houden van duizeligheid en bijna flauwvallen.Ik heb toen een Holter meegehad voor twee dagen en zou met een week of twee de uitslag daarvan krijgen.Maar de volgende dag werd ik al gebeld door de cardioloog met de mededeling dat ik met spoed een pacemaker nodig had omdat mijn hart 's nachts af en toe stopte en het wel 7 of 8 seconden duurde voor het weer verder ging.Dus werd na twee dagen een pacemaker geplaatst.
Op de holter was ook te zien dat ik af en toe hele hoge ritmes had en ook dat werd steeds meer een probleem. Er werden medicijnen voorgeschreven maar die hadden geen effect.Om het probleem op te lossen is er in juni 2009 met succes een longvene-ablatie gedaan in Zwolle.
Dit is nu ruim een jaar geleden en de hartritme-stoornissen zijn zo goed als verdwenen en ook de cardioloog zegt dat alles goed is,maar ik blijf maar het gevoel houden dat er iets niet goed is ,omdat ik nog steeds ernstige vermoeidheidsklachten blijf houden.Ik kan bijvoorbeeld wel 8 uren per dag werken ,maar dan heb ik voor de rest van de dag geen energie meer,terwijl ik voor dit alles begon veel vitaler was.Mijn vraag is nu: zijn er mensen die dit herkennen en zo ja , moet ik mij er maar bij neerleggen(dit is wat de cardioloog deze week zei)of zijn er nog andere mogelijkheden.
groeten Hans
Mijn naam is Hans en ik ben inmiddels 49 jaar.Sinds een paar maanden ben ik bekend met deze site en heb al vele hartverhalen gelezen.Mijn bezoek aan de cardioloog afgelopen week heeft mij doen besluiten om ook mijn verhaal te schrijven.
Het is allemaal begonnen in juli 2008. Het was op een maandagochtend. Ik zat met een collega een bakje koffie te drinken voor het begin van onze dienst,toen ik plotseling flauwgevallen ben.Mijn collega heeft toen de BHV-ers (bedrijfshulpverleners) gealarmeerd en deze hebben een ambulance gebeld.Toen deze arriveerde was ik inmiddels bijgekomen en daarna nog twee keer weggeraakt. Bij nader onderzoek bleek mijn hartslag extreem laag waardoor ik meegenomen werd naar het ziekenhuis.Na een dag op de hartbewaking werd ik weer naar huis gestuurd want er was niets afwijkends gevonden.In de weken daarna bleef ik klachten houden van duizeligheid en bijna flauwvallen.Ik heb toen een Holter meegehad voor twee dagen en zou met een week of twee de uitslag daarvan krijgen.Maar de volgende dag werd ik al gebeld door de cardioloog met de mededeling dat ik met spoed een pacemaker nodig had omdat mijn hart 's nachts af en toe stopte en het wel 7 of 8 seconden duurde voor het weer verder ging.Dus werd na twee dagen een pacemaker geplaatst.
Op de holter was ook te zien dat ik af en toe hele hoge ritmes had en ook dat werd steeds meer een probleem. Er werden medicijnen voorgeschreven maar die hadden geen effect.Om het probleem op te lossen is er in juni 2009 met succes een longvene-ablatie gedaan in Zwolle.
Dit is nu ruim een jaar geleden en de hartritme-stoornissen zijn zo goed als verdwenen en ook de cardioloog zegt dat alles goed is,maar ik blijf maar het gevoel houden dat er iets niet goed is ,omdat ik nog steeds ernstige vermoeidheidsklachten blijf houden.Ik kan bijvoorbeeld wel 8 uren per dag werken ,maar dan heb ik voor de rest van de dag geen energie meer,terwijl ik voor dit alles begon veel vitaler was.Mijn vraag is nu: zijn er mensen die dit herkennen en zo ja , moet ik mij er maar bij neerleggen(dit is wat de cardioloog deze week zei)of zijn er nog andere mogelijkheden.
groeten Hans
Commentaar (3)
-
|19/09/2010 - 16:09 hlensen1957
-
|19/09/2010 - 21:09 hans1961hallo harry,
bedankt voor je reactie,wat betreft mijn medicijngebruik kan ik je zeggen dat ik ook begonnen ben met sotalol maar daar reageerde mijn lichaam slecht op. Daarna kreeg ik tambochor en verapamil tot aan de ablatie.Nu slik ik enkel nog tambochor en een bloedverdunner (ascal). Ik ben al eens een maand gestopt met de tambochor om te zien of dit met de vermoeidheid te maken had,maar het enige wat er gebeurde was dat ik weer last kreeg van ritmestoornissen,dus daar lag het niet aan.
Volgens de cardioloog heeft het te maken met de aandoening die ik heb nl het sick_sinus_syndroom en moet ik het maar accepteren maar daar heb ik nogal wat moeite mee.
groeten hans
-
|20/09/2010 - 14:09 Wandeltheo
Beste Hans,
Ja (ongeveer) hetzelfde beeld als bij mij. Ik heb de pacemaker ook gekregen voor:
-a) een te lage en soms onregelmatige harstlag, en:
-b) hierdoor mogelijk om de soms (veel)te hoge hartslag te kunnen drukken met medicijnen.
De functie van deze medicijnen is om te voorkomen dat mijn hartslag - bij inspanning - te hoog oploopt en een ritmestoornis veroorzaakt. Logisch gevolg hiervan is dat je snel vermoeid raakt, als je 8 uur ingespannen bezig bent geweest. Ik ben 66 en gepensioneerd maar als ik te fanatiek bezig geweest ben met fitness of sporten, moet ik dat de volgende dag weer bezuren. Ik zeg wel eens: ik loop met een aangetrokken handrem.
Maar verder gaat alles goed hoor. Je zult een balans moeten weten te vinden tussen teveel of te weinig inspanning.
Als dat niet lukt; overleg met je cardioloog over een juiste afstemming van je medicijnen. Zo ben ik opeenvolgend ook gegaan van: Digoxine/Lanoxine, naar Marcomar,Selokeen,Tambochor,Tramadol en nog andere.
Ik slik nu alleen Verapamil en Ascal (naast nog een boel andere troep voor mijn osteoporose) Daarnaast gebruik ik dagelijks een hormonen-gel, eigenlijk pure doping, waar ik weer heel veel energie van krijg.
Ja het blijft allemaal passen en meten en je moet roeien met de riemen die je hebt. Ik wens je hierbij veel succes.
groeten, Theo
Powered by !JoomlaComment 4.0 beta2
Hoe waardeer jij dit hartverhaal:
SEO by AceSEF
Erg herkenbaar dat vermoeide gevoel , ik heb dat zelf ook , ik heb een verdikte hartspier ,welke is verminderd door een alcohol ablatie ,maar daarna veel ritmestoornissen , inmiddels al twee jaar een pacemaker , en ben nu in afwachting van een longvene_ablatie .
Mijn ervaring is wel dat er wat medicijnen nogal wat verschil zit in bijwerkingen waar je ook erg moe van kan zijn , ik had hiervoor sotalol waardoor ik helemaal niet vooruit te branden was , heb nu amiodaron , daar voel ik me wel wat beter door , maar deze kan weer niet lang ongestraft gebruikt worden wat betreft de vele andere bijwerkingen, vandaar nu de ablatie , ik hoop dat het daarna beter word want ik werk op dit moment helemaal niet , eerst de ablatie afwachten , en als ikj daarna stabiel ben , ga ik weer re-integreren. . . .
welke medicijnen gebruik jij trouwens allemaal ?
groeten
harry lensen