ablatie en cardioversie 04/10/2011 08:15 profiel sunsun

Tsja SunSun, ik weet even niet wat ik moet zeggen. Hartritmestoringen zijn heel angstaanjagend. Ik neem aan dat je wel bloedverdunners krijgt om de negatieve gevolgen ervan op te vangen.
Dat vervoer is een drama. Ook voor de mensen die je willen bezoeken. Zelf rijden is uitgesloten, openbaar vervoer lijkt me in die situatie ook maar de ambulance is alleen voor direct levensbedreigende situaties en gelukkig speelt dit niet bij je.
Ik heb nooit een ablatie hoeven laten doen. Bij mijn werken de medicijnen goed.

Houd moed,

HARTelijke groet,

Heyy Sunsun,

ikzelf had nu reeds meer dan 20 jaar last van af en toe een hartritmestoornis. Ik ben nu 36 jaar oud.
Het voelde aan alsof mijn hart op hol sloeg, 185 slagen per minuut in rust en onregelmatig.
Meestal ging dit na een 10 tal minuten voorbij.
Meerdere keren naar het stedelijk ziekenhuis geweest en telkens kreeg ik te hoeren dat er niets was en dat ik meer moest bewegen en relaxatie oefeningen moest doen.

Het veranderde mijn leven. Ik durfde bijna niets doen en als ik iets deed van inspanning bleef het altijd in mijn achterhoofd zitten.

In mei dit jaar kreeg ik last van extra systolen, om de 3 à 4 slagen kreeg ik een hartslag die sneller kwam.
Ik werd doorgestuurd naar de cardioloog en na 15 minuutjes stond ik weer op straat met de melding: niets zorgwekkends, meer bewegen en gezonder eten.

1 week later was het weer prijs. Ik werd 's nachts wakker met een op hol geslagen hart , maar ditmaal stopte het niet vanzelf.
Mijn echtgenote heeft me naar het ziekenhuis gebracht, maar ditmaal naar het UZ. Daar hebben ze onmiddellijk alles geregistreerd. Na een uurtje hebben ze besloten een cardioversie uit te voeren. Hiermee was de stoornis onmiddellijk gestopt.
In dit ziekenhuis namen ze mij wel ernstig en werden tal van onderzoeken uitgevoerd. Niet allemaal even gezellig, maar wel nodig.
Zij dachten aan het WPW syndroom en besloten een EFO uit te voeren. Na een 4 tal weken wachten was ik aan de beurt.
Ik was echt bang voor die EFO, maar gelukkig werd het in dit ziekenhuis onder volledige verdoving gedaan.
Uit het EFO bleek ik inderdaad het WPW syndroom te hebben en hebben ze onmiddellijk een ablatie uitgevoerd.
Er werd ook gezien dat ik aan VKF lijdt, waarschijnlijk door de hoge bloeddruk. Deze VKF prikkelden dan soms de "bundel van Kent" (dit is de afwijking bij WPW) en daardoor sloeg mijn hart op hol. Ik heb slechts 1 nacht moeten blijven in het ziekenhuis en je hebt eigenlijk nergens last van. Het enigste zijn wat stramme liezen.
Nu zijn we 3 maanden verder en ik heb nog niets raars gevoeld, dus ik heb goede moed dat het voorbij is.
In december moet ik terug voor een druktest en dan zouden ze kunnen zeggen of de extra verbinding definitief weg is.

Ik zou je alleen willen aanraden om je niet te laten afwimpelen.
Ik heb mij ook laten afwimpelen en heb 20 ja

Vandaag was ik in Utrecht op controle. Zoals ik al had verwacht volgt er een tweede (aanvullende) ablatie want het sinusritme is weer/nog onregelmatig. Dit komt bij 1/3 van de patiënten voor. De wachttijd hiervoor is op dit moment ca. 2 maanden. De medicatie is wat aangepast omdat ik soms duizelig en misselijk ben van de nieuwe die ze voorgeschreven hadden. Een cardioversie wordt in die tussentijd niet meer gedaan.(Zag ik zelf het nut ook niet van in). In plaats daarvan kunnen in overleg met de huisarts de medicijnen aangepast worden.
100% slagingskans is er niet maar het is het proberen zeker waard vindt de arts. Leeftijd heeft er niet mee te maken. De behandeling is alleen moeilijker en bewerkelijker omdat ik al zo lang hartritmestoornis heb. Als er geen reële kans op beterschap zou zijn waren ze er nooit aan begonnen is mij verzekerd. Maar ik kan natuurlijk altijd de pech hebben dat het niet lukt omdat geen mens hetzelfde reageert.