Ablatie 02/09/2008 15:27 profiel Valkie

In 2006 heb ik in het UMC Utrecht een ablatie ondergaan. De ablatie was nodig omdat ik een hartritmestoornis had. Mijn hartslag liep op tot 190 slagen per minuut en dat soms twee en soms drie keer per week. De stoornissen duurde van een aantal uur tot een aantal dagen. Het aanprikken verliep moeizaam. De arts assistent had hier veel problemen mee. Na de ablatie bleef ik veel pijn houden in mijn lies. Waardoor ik, na een moeizame omweg, weer terug was bij de cardioloog (niet zijnde mijn eigen) die de diagnose stelde zenuwbeschadering.

Nu twee jaar later loop ik nog steeds rond met mijn. Ik slik een viertal pijnstillers en daarboven op nog eens een aantal medicijnen tegen de bijwerking van de pijnstillers. Ook maak ik gebruik van een TENS apparaat om de pijn wat te verzachten. Onlangs ben ik begonnen met een methode dat doormiddel van een Iomed apparaat er stroom wordt afgegeven aan een pleister waarop ketamine zit. Door de stroom wordt de ketamine in mijn huis ingebracht. Dit betekent dat ik tien weken lang voor een kwartiertje naar het ziekenhuis moet. Maar ik heb het daar wel voor over want de pijn begint draagelijker te worden. Ik heb nog een behandeling te gaan en dan maar afwachten hoelang het duurt voordat ik weer een nieuwe reeks van behandelingen nodig heb.

Wat ik het ergste vind van de hele situatie dat er niet eerlijk wordt gecommuniceerd. In mijn medisch dossier staat bijvoorbeeld dat er drie keer is aangeprikt. Nu heb ik wel vijf litekens hoe kan dat dan. En de uitspraak van mijn cardioloog dat ik kon rekenen op 100% kans op herstel. Ook is mij van te voren nooit verteld dat de mogelijkheid bestond dat ik er een zenuwbeschadiging aan over zou kunnen houden. Dan had ik het wellicht niet gedaan. Maar dat is achteraf. Ik zit er nu toch maar mee.

Binnen een jaar na de ablatie kreeg ik de klachten weer terug en had ik er een andere ritmestoornis bijgekregen. Ik loop nu het het Antonius ziekenhuis in Nieuwegein. Of het daar beter is weet niet ik. Mijn eerste ervaring is nog niet positief. Wie weet komt het toch nog goed