28 jaar, Bradycardie, nu Pacemaker 21/03/2011 13:02 profiel Harmaaah

Wat naar allemaal voor je!
Ik heb zelf een pacemaker voor SSS.
Vraag eens aan de techneut of ie de "low rate'kan opschroeven naar 60BPM.
Bij mij wilden ze de laagste stand op 40 afstemmen, doch de ritmoloog vond dat onzin. Hij zei letterlijk, daar heeft ze toch niets aan, krijgt ze evengoed nog stoornissen! Dus staat mijn pm op 60 slagen in rust. Dat betekende voor mij een hele lekkere constante hartslag terwijl ik eerst echt honderden extra systolen en andere narigheid per dag had.
SSS komt uit de sinusknoop in de boezem dus ik zou verder niet te veel zorgen maken over eventueel ventrikel fibrilleren.
Je zorgen begrijp ik goed, je zal merken dat die langzaam minder worden en je weer vertrouwen krijgt in je eigen lijf.
Als je nog iets wilt weten, vraag gerust, ik heb mijn pacemaker nu anderhalf jaar naar alle tevredenheid!

Heel veel succes en sterkte!

Hey Happylil!

Thanks voor je reactie, daar zit heel veel logica in!
Ik heb het gevoel dat ik niet echt een fijn ziekenhuis heb...

Ik zal m'n techneut ff vragen.. Misschien willen ze het eerst ook ff aanzien.. En heb ik gewoon weinig lage hartslagen... Geen idee, ik vertrouw er altijd maar op dat het goed komt, zij zijn immers de experts!

Heb jij ook veel last van je maag?
Beetje een raar gevoel?
En heb je ook last van Tachycardie?

Gr. Harma

Heb al gesproken met mijn PT!

Had het zelf dus niet goed in me opgenomen.
Mijn ondergrens is 50!

Dus moet goed zijn!

Nogmaals bedankt voor je reactie!

Ik vind 50 ook best laag als ondergrens. Maar als je bij deze afstelling minder last hebt van onregelmatigheden is dat prima.
Bij mij zijn ze zelfs zo ver gegaan dat ik een low rate van 80 had, opgeschroefd wegens steeds terugkerende storingen.
Momenteel zit ik braaf op 60, met behulp van medicijnen en een ablatie. (helaas)
Tachycardieën, daar heb ik jammer genoeg wel veel last van maar dat heeft weer een andere oorzaak.( verslapte boezem, kleplekkage)
Veel sterkte ennuh...kop op!!

Dag Harmaaah,

Gefeliciteerd met je PM.
Die van mij dateert van 18 februari.
Net als u heb ik een eigen ritme. Bij een eigen ritme is een afstelling van inspringen bij een pols lager dan 50 meer dan oké. Die van mij staat op 40. Meestal heb ik een pols tussen de 50-60 slagen p/minuut maar geregeld ook van 48.
Pas bij 44 krijg ik er last van zeker als het ritme dan ook nog onregelmatig wordt.

Met mijn reactie op uw verhaal wil ik proberen iets van uw angst weg te halen want ik schrik een beetje van uw angst voor de toekomst en voor ventrikel fibrilleren.
Dat is nergens voor nodig.
Je hartkamers (ventrikels) gaan zomaar niet fibrilleren. Zelfs niet als er geen enkele impuls meer komt vanuit de sinus. Zonder pacemaker zouden ze dan heel eigenwijs op eigen houtje verder gaan in wat genoemd wordt een escape ritme. Dat is wel een heel langzaam ritme. Je gaat er niet dood aan maar verliest wel je bewustzijn. Bewusteloos raken en/of zijn is op zich al een levensbedreigende situatie . Dat moet vermeden worden. Dat is dus de functie van uw pacemaker en de mijne.
Voorkomen dat je het bewustzijn verliest. Voor mij is dat heel geruststellend.
Ik heb maar één lead. Onderin tegen de linkerkamer. Zitten we in elk geval onder het probleem vond mijn cardioloog. Een 2e draad in de boezem moest geschroefd worden dat deed hij liever niet zonder duidelijke redenen. Hoeveel draden heeft u?

Hoe minder vaak de PM hoeft in te springen hoe langer die mee gaat. Mijn cardioloog schat in dat het voor mij wel zo een 8 jaar kan duren voor de batterij leeg is.
Het kan zijn dat uw hart met de jaren ergere ritmestoornissen ontwikkelt. De pacemaker is daarop aan te passen en kan uiteindelijk het ritme geheel gaan bepalen. Dan is de batterij wel wat vlugger leeg, maar uw hart(spier) veranderd daar niet door en wordt er ook niet slechter van. De 1e pacemakers konden trouwens alleen dat. Die wij in onze schouder hebben zijn een stuk kleiner en kunnen veel meer. Een stukje technisch vernuft met meer dan halve eeuw ontwikkeling.
Daar heb ik alle vertrouwen in.
Op 8 oktober 1958 kreeg de toen 43-jarige Arne Larson (Zweden) een van de eerste pacemakers. Het apparaat werkte slechts 3 uur (volgens andere bronnen 6 uur) en moest door een tweede worden vervangen. De heer Larson heeft in 43 jaar tijd 26 maal een pacemaker geïmplanteerd gekregen. Hij leefde verder een normaal gezond leven en stierf op 28 december 2001 op 86-jarige leeftijd. (zie wikipedia).
In 1962 kreeg mijn buurman, ik was toen 11 jaar, ook een pacemaker.
Een van de eersten in Nederland dus. Een curiositeit!
Die buurman was toen begin 40 en is ook ruim 80 jaar geworden.

Ik ken u niet en weet absoluut niets van uw hartconditie. Wat ik wel weet is dat u morgenochtend met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid gewoon weer wakker wordt. Een pacemaker is geen probeersel maar die zekerheidsstelling.Vandaar dat ik dit schrijven eindig zoals ik begon; Gefeliciteerd met je PM.
Overigens kunt u met vragen,twijfels of angsten ook terecht bij de servicedienst van hartgenoten. U bent daar altijd welkom en mij mag u natuurlijk ook altijd een vraag voorleggen. Sterke

Macon

Dag harmaaa,

lekker verhaal maar weer...als je NIET doodgaat aan een hartstilstand, waar ga je dan aan dood?
Maar goed, als jij je niet veilig voelt met de huidige instelling, krijg je stress en stress is niet goed voor je hart. De enige die die stress weg kan nemen is de 'veroorzaker': Je specialist én in 2e instantie de pacemakertechnicus moeten je VOLLEDIG en DUIDELIJK informeren.
Neem je bericht zoals je het hier geplaatst hebt maar uitgeprint mee, dan kunnen ze het lezen - das vaak makkelijker dan luisteren voor dit soort jongens - en dan hoef jij je verhaal ook niet 2 keer te doen.
Zodra je je weer onveilig voelt, je hart gekke dingen doet, ook al is het midden in de nacht, je belt gewoon 112 en zegt dat je denkt dat je pacemaker het niet goed doet en dat je geen eigen ritme hebt.
Ik heb het afgelopen jaar - tegen alle statistieken in - vijf keer een nietwerkende pacemaker gehad (en ook dus andere pacemakers of hernieuwde afstelling van die dingen) en ook zeer ernstige ritmestoringen, met wegvallen en zo. Werd steeds beetje dom over gedaan op de 1e hulp, de huisartsenpost, of aan wie je in het weekend dan ook bent overgeleverd. Uiteindelijk bleek ik naast bradytachy ook nog steeds een zware kleplekkage EN endocarditis te hebben (dat laatste waarschijnlijk - volgens de artsen- DOOR het plaatsen van...inderdaad: de pacemaker!)
Dus: 112 bellen en op de eersteharthulp van het ziekenhuis waar je cardioloog ook werkt, op de stoep gaan liggen, tot je geholpen bent.
De specialisten zijn er voor JOU en niet andersom.