17 jaar, en nu al open hartoperatie!? 05/12/2011 19:24 profiel tonie794

Hallo allen,
Mijn naam is Antonie en ben 17 jaar. Sinds mijn geboorte ben ik al hartpatient (hartruis, vernauwing & verwijding in aorta) Wat meer details daarover zijn te lezen op mijn profiel. Afgelopen november is er bij mij een open hartoperatie uitgevoerd. Op mijn 11de ontdekte men (d.m.v. MRI) een verwijding in de aortawortel (toen 4,2cm) Nu 6 jaar later is deze gegroeid tot ruim 5,5cm en moest ik er aangeloven. Opereren dus Ondertussen had ik een genetisch onderzoek ondergaan voor het syndroom van Marfan. Dit werd bij mij achteraf uitgesloten, een extra reden voor opereren dus. Er zou een klepsparende aortawortelvervanging plaats vinden. Naarmate de opname dag dichterbij kwam, kwam ik op deze site terecht die mij erg geholpen heeft. Nu wil ik ook graag mij verhaal posten (ik zal jullie sparen, m´n volledige verhaal is 5 kantjes)

Op 1 november was het dan zover, ik werd opgenomen het UMC. Ondanks dat ik er erg nuchter bij was begon het toch langzaam op m'n zenuwen te spelen. Gelukkig maakte ik een goede nacht en om half 8 ´s ochtends werd ik richting O.K gereden.

Ik werd die zelfde middag nog wakker op de IC. Dit tegen alle verwachtingen in omdat ze zeiden dat ze mij pas 's nachts of dan wel de volgende morgen zouden ontwakken van m'n narcose. Uiteraard herinner ik hier niks meer van. Later bleek dat ze mij d.m.v medicatie weer inslaap brachten omdat ik vrij veel bloed verloor, en ze op die manier m'n hartslag naar 100 over 70 wouden brengen. De volgende ochtend om 11 uur mocht ik naar de MC. Ook dit is nog erg vaag. ik lag nog aan allerlei apparatuur en had nog best veel pijn. Gelukkig mocht het slangetje van de maagpomp er snel uit waardoor ik weer normaal kon slikken. Naarmate de dag vorderde kwam ik langzaam bij kennis. Na een rampzallige nacht mochten de drains en het groot infuus in m'n nek er uit. Ondanks dat dit erg pijnlijk was voelde ik mij daarna wel een stuk beter. Het scheelt echt een slok op een borrel als je word verlost van je toeters en bellen. Niet veel later mocht ik naar de afdeling en kwam ik op een 2 persoons kamer te liggen. Langzaam begon ik me te realiseren wat er allemaal gebeurd was. Het verbaast mij nu nog steeds hoe snel alles is gegaan. Ik werd op woensdag geopereerd en nu op vrijdag lag ik weer op de afdeling. Nu was het een kwestie van herstellen. Zaterdag liep ik al arm in arm over de gang, zondag een thorax foto en weer een stukje lopen. Maandag een echo en voor het eerst traplopen! Die middag had ik een gesprek met de zaalarts. Die zei dat alles er top uitziet en alles werkt zoals het hoord. Op de echo zagen ze wel dat de aortaklep een klein beetje lekt, maar dat dit niks is om zorgen over te maken. Later uit het operatieverslag bleek ook dat m´n hart een tweede keer is stilgelegd om het lek zo goed mogelijk te verhelpen. Uiteindelijk mocht ik woensdag ochtend naar huis, precies een week na de operatie

Nu 5 weken na de operatie gaat het vrij goed met me. De conditie gaat weer langzaam vooruit en probeer langzaam weer kleine dingen te gaan ondernemen. Als ik eerlijk ben mag ik zelfs zeggen dat alles bij elkaar het over het algemeen erg is meegevallen. Ik had twee super aardige chirurgen waar ik me ook erg vertrouwd bij voelde. Hoewel ik het geestelijk nog niet helemaal verwerkt heb (logisch denk ik ook) probeer ik het op deze manier een beetje van me af te schrijven.

groet antonie