Wat een fijn en mooi verhaal!
Hartverhalen op hartpatiënten
100% verbetering van mijn ejectie fractie!!!! 27/10/2011 22:30 profiel Kelly Kathleen
Dit was het nieuws dat mijn cardioloog me afgelopen maandag glunderend zat te vertellen. Een verbetering van 100% in ruim twee jaar tijd. En het hartritme is ook nog eens keurig. Dat ik inmiddels al weer best veel kon, verbaasde mij ook regelmatig maar nu is het ook gemeten door de scan. De holter heeft vastgesteld dat mijn hartslag regelmatig is. Dat mijn ejectiefractie zo verbeterd kon worden, kwam door het herstellen van de bloedsomloop drie maanden na het infarct. Ik had het geluk dat het de moeite waard was om de nog levende maar slapende hartcellen achter het afgestorven deel gereactiveerd konden worden. Dit was echt het verschil tussen niet eens zelf de wielen van mijn rolstoel bedienen tot nu, vanavond sprintjes getrokken tijdens de behendigheidstraining met m'n hondje.
Jammer alleen dat die angina pectoris veel hinder blijft veroorzaken maar nu ik weet dat de krampen en steken alleen daar vandaan komen, kan ik er relaxter mee omgaan waardoor de krampen sowieso weer sneller zouden moeten afnemen. Jammer alleen dat ik, i.t.t. tot die man in Engeland waarbij tijdens een ablatie iets misging, geen bedrag met zes nullen krijg. Dat ik hartfalen kreeg, kan ik accepteren; ik had gewoon pech. Maar de angina pectoris is pas na drie maanden slikken van de medicijnencombinatie Plavix en Nexium ontstaan en nooit meer teruggekomen nadat ik een andere maagbeschermer kreeg. Voor mij het bewijs dat dit de oorzaak was want eerder had ik totaal geen verstoppingen anders dan die ene die ontstaan was doordat er een plakje aan de binnenkant van kransslagader voor een gedeeltje had losgelaten. De Plavix hoeft meestal maar één jaar geslikt te worden en dit is voor mij al weer ruim twee jaar geleden en daarom kan ik weer bijna omeprazol, de werkzame stof van Nexium, gebruiken. Dat er nu echt niets aan de hand is, is ook bewezen door de laatste onderzoeken.
Nu heb ik hoop dat de angina pectoris in de loop van de tijd toch minder hinderlijk kan gaan worden; het lichaam vernieuwt en herstelt zich doorlopend en bij verstoppingen worden er nieuwe bloedvaten gevormd. Dat kan dus ook in de gedeeltes bij de uiteinden van de dunne bloedvaatjes waarvan de verstoppinkjes niet verholpen kunnen worden. Ik heb mijn portie geluk gehad maar ik houd me aanbevolen voor nog een portie. Ik was best jaloers op al die mensen die een keer met een hartaanval een fikse waarschuwing hadden gekregen maar d.m.v. tijdig dotteren of het krijgen van bypasses toch hun gezondheid en uithoudingsvermogen behielden. Ik blijf hartfalen houden maar ik kan toch bijna normaal leven dus die jalousie hoeft niet meer.
Jammer alleen dat die angina pectoris veel hinder blijft veroorzaken maar nu ik weet dat de krampen en steken alleen daar vandaan komen, kan ik er relaxter mee omgaan waardoor de krampen sowieso weer sneller zouden moeten afnemen. Jammer alleen dat ik, i.t.t. tot die man in Engeland waarbij tijdens een ablatie iets misging, geen bedrag met zes nullen krijg. Dat ik hartfalen kreeg, kan ik accepteren; ik had gewoon pech. Maar de angina pectoris is pas na drie maanden slikken van de medicijnencombinatie Plavix en Nexium ontstaan en nooit meer teruggekomen nadat ik een andere maagbeschermer kreeg. Voor mij het bewijs dat dit de oorzaak was want eerder had ik totaal geen verstoppingen anders dan die ene die ontstaan was doordat er een plakje aan de binnenkant van kransslagader voor een gedeeltje had losgelaten. De Plavix hoeft meestal maar één jaar geslikt te worden en dit is voor mij al weer ruim twee jaar geleden en daarom kan ik weer bijna omeprazol, de werkzame stof van Nexium, gebruiken. Dat er nu echt niets aan de hand is, is ook bewezen door de laatste onderzoeken.
Nu heb ik hoop dat de angina pectoris in de loop van de tijd toch minder hinderlijk kan gaan worden; het lichaam vernieuwt en herstelt zich doorlopend en bij verstoppingen worden er nieuwe bloedvaten gevormd. Dat kan dus ook in de gedeeltes bij de uiteinden van de dunne bloedvaatjes waarvan de verstoppinkjes niet verholpen kunnen worden. Ik heb mijn portie geluk gehad maar ik houd me aanbevolen voor nog een portie. Ik was best jaloers op al die mensen die een keer met een hartaanval een fikse waarschuwing hadden gekregen maar d.m.v. tijdig dotteren of het krijgen van bypasses toch hun gezondheid en uithoudingsvermogen behielden. Ik blijf hartfalen houden maar ik kan toch bijna normaal leven dus die jalousie hoeft niet meer.
Commentaar (5)
-
|28/10/2011 - 11:10 Daggie
-
|28/10/2011 - 18:10 Nel
Suzan.....wat een heerlijk nieuws,ik ben zo blij voor je,dan weet je ook dat alle inspanningen en pillen slikken niet voor niets waren.hopenlijk gaat de rest ook nog een beetje vooruit,maar dat je gewoon een stukje kan rennen....super ,dat had je ook niet kunnen denken,een paar maanden terug,geniet ervan,liefs Nel
-
|28/10/2011 - 21:10 Kelly Kathleen
Dank je Daggie en Nel,
Het gaat met mij steeds beter na de ingreep op 10 maart 2009. Binnen een week kon ik al weer verder dan 100 meter lopen maar al het gesport en natuurlijk keurig alle pillen slikken maakten dat ik steeds meer kon. Alleen de krampen en steken maakten me onzeker en remden me af. Nu ik weet dat mijn hart zelf heel regelmatig klopt, durf ik veel meer. Ik was ook altijd bang door al het gehijg met een beetje inspanning dat dat slecht voor mijn hart was. Tot deze week dacht ik dat ik de behendigheidscursus met het hondje alleen deed zodat mijn man het met de vervolgcursus van me over kon nemen. Wie weet kan ik dit toch verder doen al ben ik ook dik tevreden met iedere hondenwandeling, liefst in de bossen, met goed weer, dat wel! Komend weekend is het droog dus ik hoop op extra aangename wandelingen.
Hartelijke groet,
Suzan
-
|31/10/2011 - 08:10 bulldogsrotterdam
Klinkt super....nu weet ik niet wat je EF eerst was..maar stel 20..dan zou het nu 40 zijn..en dat is zekers een slok op een borrel..zeg maar een hele fles..hihihi..
Heerlijk meis...en straks zwaar in de training met je hond...leuk dat je het dan ook weer zelf kan doen..maareh..rustig aan he..hihihi..
-
|31/10/2011 - 11:10 Kelly KathleenRustig aan? Ik ben bang dat dit nooit zal lukken. Ik heb 57 jaar lang gedaan wat voor mij mogelijk was, altijd op zijn allerhards en nu heb ik er dus weer permissie voor. Met mijn E-bike ga ik meestal ook zo hard mogelijk. Aard van het beessie.
Ik heb mijn trainster het goede nieuws nog niet kunnen vertellen want ze loopt me doorlopend te remmen. Ik denk dat ze doodsbang is dat ik dood neerval.
Ze kunnen de Ejectie Fractie nooit precies vastpinnen op een getal maar voor het gemak was er eerst 25 aangehouden maar het zat tussen de 20-25 en nu heb ik dus zeker 50. Dat is maar 10 punten minder dan normaal! Met 25 kon ik niet eens de wielen van mijn rolstoel aanduwen en nu kan ik sprintjes trekken. De grootste winst zit in het wegvallen van stress bij krampen en steken want die zijn alleen van de Angina Pectoris. Bij mij volstaat dan even wat kalmer aan en doordat de stress er niet meer bij komt als verergerende factor, scheelt het echt heel veel.
Ik voel me heel erg bevoorrecht dat ik er met deze overduidelijke waarschuwing vanaf ben gekomen.
Laatst had ik een meneer aan de telefoon die met fors hartfalen zat en vroeg hoe ik zo heb kunnen opknappen (het artikel met foto's in Hartgenoten). Het geluk dat de slapende hartcellen gereactiveerd konden worden, heeft niet iedereen. Hij zat met een hartkleppenprobleem en de leeftijd. Zo triest dan te horen hoe iemand zo wanhopig is. Ik kan alleen maar hopen dat die hartkleppen reparabel/vervangbaar zijn. Gek genoeg ben ik nooit echt wanhopig geweest. Ik stond open voor de optie dat ik zo kon overlijden maar ik had er ook vertrouwen in dat de artsen wel iets zouden bedenken waardoor ik weer wat meer zou kunnen doen. Alleen het wachten op de ingreep duurde erg lang - drie maanden - en ik stelde me voor dat er ieder moment steeds meer van de slapende hartcellen aan het afsterven waren. Dat heeft me wel een traantje gekost (en het feit dat ik onvoldoende lucht had om nog te kunnen zingen).
En het allerlaatste goede nieuws: we waren vorige week bij een optreden van de Golden Earing, hier vlakbij. Wij wonen nl. heel dicht bij de Philharmonie in Haarlem. Naar optredens in 'stazalen' kan ik niet meer maar dit moest kunnen. Toen iedereen ging staan, begrijpelijk want het was goede muziek, had ik wel even van hoe moet dit? Maar met de wetenschap van de stoel achter me en een steuntje door de stoel voor me, ging het prima.
Maar ze moeten wel iets bedenken voor die mensen die echt niet kunnen staan. Dat was geen pretje voor die mensen tussen de staande mensen. Voorste rij bijv. maar wel met een echte zorgvuldige doktersverklaring. Ik wil er niet voor in aanmerking komen want ik kan staan en indien nodig af en toe weer even 'bijtanken' op mijn stoel.
En ik zet me ook al weer wat meer in voor de club waar ik eerder vrijwilligerswerk voor deed. Af en toe is dit vrij stressig en dan haakte ik af. Dit hoeft dus niet meer (maar leuk is stress nog steeds niet).
Powered by !JoomlaComment 4.0 beta2
Hoe waardeer jij dit hartverhaal:
SEO by AceSEF
