Ja, vandaag is het alweer twee jaar geleden dat ik op het voetbalveld in elkaar zakte en ruim 2 1/2 dag later ontwaakte op de intensive care.
Er is veel veranderd in mijn leven sinds die dag en van verschillende gebeurtenissen gedurende die periode heb ik jullie middels mijn hartverhalen deelgenoot gemaakt.
Maar deze 6 september geeft mij een paar redenen om weer echt vooruit te gaan kijken.
De laatste weken zijn op het persoonlijk vlak een paar belangrijke veranderingen geweest.
Door mijn hartproblemen ben ik destijds ontslagen door mijn toenmalige werkgever, een bittere pil maar we hebben het overleefd.
Laatst heb ik een paar weken via een uitzendbureau bij een bedrijf gewerkt en dat bedrijf gaat samen met het uitzendbureau een traject met mij aan waarin ik zal worden omgeschoold en mij is een baangarantie in het vooruitzicht gesteld.
Uitgerekend vandaag, 6 september, heb ik mijn eerste werkdag gehad.
Daarnaast ga ik binnenkort een cursus starten die er uiteindelijk naar zal gaan leiden dat ik over enige tijd als reanimatie instructeur op freelance basis een andere passie van mij uit te dragen; meer mensen er toe aanzetten om reanimatie cursussen te gaan volgen. ( Zie mijn verhalen over "de jobhopper" en "in het hartbrugmagazine" of mijn bijdrages aan het forum
onder de topic reanimatie.)
Kortom 06sept10; een dag om stil te staan bij de dag die de kalender aangeeft, maar ook een dag met een nieuwe start!
HARTelijke groet,
Erik
.
