Vrije kwestie - hartopinie

steenhorst.jpg  

Het zit me niet lekker. Wéér is het niet gelukt! En dat terwijl u en ik al zo’n donkerbruin voorgevoel hadden dat het ook dit keer op een politiek fiasco zou uitlopen.

 

Met het ‘Recht op zelfbeschikking’ smoorden CDA, PvdA, VVD, ChristenUnie en SGP vorige week opnieuw een door zo velen gewenste doorbraak in de intussen volkomen uitzichtloze discussie over orgaandonatie.

 

 

Het zelfbeschikkingsrecht is in deze kwestie verworden tot de ultieme dooddoener. Alle enquêtes, petities en tienduizenden handtekeningen van belangenorganisaties ten spijt.

 

Alle kranten- en tv-interviews met op levensreddende organen wachtende patiënten, ze lijken ook nu voor niets verschenen.

 

De Nederlandse bevolking sprak zich afgelopen jaren in peilingen herhaaldelijk uit vóór het zogeheten ‘Geen bezwaar-systeem’. Daarbij dient iemand nadrukkelijk te laten weten géén donor te willen zijn; ieder ander is dat dan wél.

 

Maar het lukt de politiek maar niet op één lijn te komen en een plan te ontwikkelen waarin de wens doorklinkt van de meerderheid van onze samenleving. Is het onwil? Onmacht?

 

VVD-er Hans van Baalen, vorige week bij een uitzending van Pauw&Witteman, schetst op het P&W-weblog de gespletenheid van parlementariërs en noemt het orgaanprobleem een duivels dilemma. In het programma lag het begrip zelfbeschikking ergerlijk in zijn mond bestorven. Evenwel: ,,Als mijn zoon Robert, die nu 2,5 jaar is, zou sterven wanneer er geen donororgaan ter beschikking was, dan was de keuze voor mij als vader helder. Hij kríjgt dat orgaan. Hij wordt geopereerd, al zou het mijn laatste cent kosten en al zou ik met hem de hele wereld over moeten gaan. Ineke en ik zouden ons diep in de schulden steken en hemel en aarde bewegen.” En: ,,Maar als politicus moet ik een andere afweging maken…”

 

Kiezers verwachten, zeker in gevoelige kwesties als deze, dat de 150 parlementariërs met hun geweten stemmen en niet uitsluitend een abstract fractiestandpunt innemen. Dat kan. Via een ,,vrije kwestie”, waaraan ook Van Baalen denkt. Het zal in de Kamer mogelijk tot een stemming leiden die zuiverder aansluit bij hoe de samenleving aankijkt tegen orgaandonatie.

 

Column PUNTvanZORG
René Steenhorst, Dagblad De Telegraaf
Gepubliceerd 14 oktober, pagina Gezond&Wel

Commentaar (4)
  • Done
    avatar
    Zo is het maar net René: áls het mij of mijn naasten betreft, vecht ik als een leeuw. Maar het gaat nu niet om mij of mijn dierbaren. In de politiek al evenmin. Blijkbaar bij de gemiddelde (gezonde) Nederlander ook niet.

    Ronduit verbazingwekkend was de magere belangstelling bijvoorbeeld voor de vorige poll, prominent op deze site, waarin Hartgenoten.nl ons letterlijk vroeg:
    8 oktober jl. heeft de Tweede Kamer gedebatteerd over de donorwetgeving. Wat heeft uw voorkeur? Ook liet Hartgenoten.nl haar standpunt weten, maar het leek niet te leven onder ons. Mag de oorzaak de uitzonderlijk mooie nazomer zijn? Of is de conclusie dat we echt niet over de dood willen nadenken totdat het onszelf betreft?

    Done
  • marieke
    Wat is dat toch met die Nederlanders, bijgeloof, angst, de organen mogen wel wegrotten op het kerkhof, of verbrand worden in de oven maar vooral niet afstaan aan de medemens, dat heet nu schijnheiligheid, ik kan me hier kapot aan ergeren (slecht voor het hart!)
    Geloof speelt hier een grote rol in, maar" God" is toch de "God" van de liefde. of zijn ze bang dat ze nog een keer geboren worden zonder hart of ogen of longen enz. , of dat ze zo dehemel- poort niet binnen mogen.
    mensen...denk toch een na!!!
  • Snoopy
    avatar
    al die commotie rondom orgaandonatie heeft er wel toe geleid dat mijn man en ik nu toch eindelijk onze donorregistratie hebben opgestuurd, wij waren ook van die gemakkelijke die dachten, dat doen we nog wel, of later: de wet wordt toch binnenkort gewijzigd (niet dus). Dus nu maar zelf opgstuurd. :idea:
  • Melanie
    avatar
    Blijkbaar is het de wil van de meerderheid van de Nederlanders om geen donor te worden. Er is zoveel om te doen geweest dat wanneer mensen hadden gedacht Ja, dat wil ik wel, dat vrij eenvoudig alsnog hadden kunnen aangeven. Ik wil dat niet. En ik vind ook niet dat mensen het recht hebben om zomaar te veronderstellen dat ik dat wel wil. Sterker nog dat ik zelf aan moet geven dat ik het niet wil, doe ik dat niet halen ze er ongevraagd alles uit ?!

    Ik vraag me dus ook af hoeveel van de getransplanteerde mensen wel een donorcodicil hadden op het moment dat ze een orgaan nodig bleken te hebben.

    En het is niet zozeer dat ik niet hierover of over de dood in het algmeen wil nadenken, maar wie kan zich nou vooraf voorstellen hoe het is om een kind te hebben dat getransplanteerd moet worden? Of om een kind te hebben dat geschikt is om gedoneerd te worden ( de organen ). Ik weet dat niet. Misschien zou ik de organen van mijn kind wel afstaan wanneer het zou overlijden en heeft dat niets te maken met de kijk op de dood, maar met de kijk op het leven. En ls als ik dan van gedachten verander kan ik de organen alsnog afstaan, maar wanneer ik me bedenk en het toch liever niet wil is het misschien wel al te laat om mijn keus te herzien.
plaats een reactie
reactie:
[b] [url] [quote] [img] 
:D:):(:0:shock::confused:8):lol::x:P
:oops::cry::evil::twisted::roll::wink::!::?::idea::arrow:
Security
Voer de anti-spam code in die in het plaatje staat.
 

SEO by AceSEF
hartfalen - hartstichting - hartinfarct - hartritmestoornis - hartaanval - lotgenoten - hartkleppen - dotteren - hartstilstand - hartoperatie - boezem fibrilleren - hartproblemen - symptonen hartaanval - hartafwijking - openhartoperatie - hartrevalidatie - hartklepoperatie - overslaand hart - sporthart - hartonderzoek - hartchirurgie - harttransplantatie - aangeboren hartafwijking - hartkwaal - hartcentrum - kunsthart - dotterbehandeling - hartaandoening - hartziekte - hartmassage - aangepaste vakanties - begeleid reizen - zorgvakanties - harttumor - donorhart - hartcentra - steunhart - hartslag - hartkloppingen - sitemap