Pieter van de Rest heeft een missie

Hij stierf op 23 oktober 2010 door falend Nederlands donorbeleid. Hij stond sinds maart 2008 op een wachtlijst voor een dubbele longtransplantatie, en omdat zijn toestand verslechterde in april 2010 op hoog urgent nationaal. Zijn toestand werd helaas steeds slechter, maar ook na diverse vragen om op hoog urgent internationaal te komen werd zijn toestand niet slecht genoeg geacht, vertelde zijn vader. Toen zijn gezondheid echter nog meer achteruit ging, kon hij niet meer getransplanteerd worden omdat hij inmiddels resistent was geworden voor antibiotica, waarna hij op 23 oktober overleed.

Op zijn sterfbed heeft hij zijn behandelend arts bedankt en letterlijk gezegd:  ,,Wat een kutland’’, en hij voegde eraan toe: ,,Was ik maar Belg geweest’’.

Kays vader Henk vertelde dit na de dood van zijn zoon aan Pieter van de Rest uit Haarlem, die drie jaar geleden zelf een nieuw hart kreeg na jaren wachten op een lange wachtlijst. ,,Hartverscheurend’’, zegt Van de Rest achteraf, terugdenkend aan de jongeman uit Vaals. ,,De jongen heeft lang gevochten om te overleven. Vergeefs’’, herinnert Van de Rest zich.

Als Kay Belg was geweest, was hij gered, want in België is een andere, betere orgaandonorwet dan in Nederland. Dan ben je automatisch donor, tenzij je aangeeft dat je dat echt niet wilt. En dus worden mensen die dringend om een orgaan verlegen zitten, in België eerder en beter geholpen.
Van de Rest vertelt dit verhaal vaker aan mensen, om te laten zien hoe wreed en onmenselijk het Nederlandse donorsysteem is. In maart vertelde Van de Rest dit nog aan leden van de vaste kamercommissie voor Volksgezondheid in het gebouw van de Tweede Kamer in Den Haag. Ook daar bepleitte Van de Rest een beter orgaandonatiesysteem.

Over lijken

,,Nederland, en ook deze minister van Volksgezondheid, gaat over lijken’’, vindt Van de Rest. ,,Mensen verdienen de kans om te overleven’’.
,,Ik denk dat zo’n tachtig procent van de Nederlanders een ander orgaandonatiesysteem wil. Ik gun niemand het overlijden van een familielid. Maar het gaat toch een keer gebeuren. Dan is het toch een prachtig idee om iemand anders’ leven te redden terwijl je er zelf tussen uit knijpt’’.

,,De donorwet moet veranderen. Iedereen donor, tenzij je dat echt niet wilt’’, benadrukt Van de Rest zijn mening. ,,Ik ben boos. Ik vind het onbegrijpelijk dat we al jaren in zo’n system zitten waarin mensen zich moeten aanmelden als donor. Ik vind dat het een kwestie van solidariteit is. Ik hoorde een VVD-er zeggen: ,Ik ben nooit ziek’. Wat een arrogantie! Daar kan ik me heel kwaad over maken. Ik vind dat gelijk staan aan normvervlakking. Als je dochtertje opeens ziek wordt en alleen kan overleven met nieuwe longen, dan piep je wel anders. Ik vind dat iedereen donor moet worden. Eigenlijk vind ik het zelfs schofterig om niet mee te doen’’.

Missie

Duidelijk! Pieter van de Rest (45) heeft een missie. Tijdens een flitsende carrière in reclame en marketing en een gezin met jonge kinderen kreeg  hij als 32-jarige een zwaar hartinfarct. Na tien jaar ziekenhuisopnames en operaties kon alleen een donorhart hem nog redden. Pieter kreeg het hart van een vrouw.

,,Als mijn donor er niet was geweest, waren mijn kinderen vaderloos opgegroeid’’, verteld Pieter. ,,Sinds ik een nieuw hart heb, ben ik aan een missie begonnen: de Nederlandse donorwet moet anders! Dat is ook een van de redenen waarom ik een boek over mijn ervaringen heb geschreven’’.

Hart Gezocht

In zijn boek Hart Gezocht beschrijft Van de Rest hoe zijn leven ingrijpend is veranderd sinds zijn 32e jaar. ,,Het boek is allereerst een ode aan de vrouw, wier hart ik nu draag. Daarnaast is het boek een ode aan mijn gezin. Mijn kinderen moesten jarenlang lijden onder de grote angst dat hun vader kon doodgaan. Het was ook een moeilijke tijd voor de relatie met mijn vrouw Carin, van wie ik zielsveel houd. Zeker na de gelukte harttransplantatie liepen de spanningen zo hoog op, dat er een echtscheiding dreigde. Gelukkig redde dokter Kalish, de behandelend cardioloog, onze relatie door te zeggen dat de medicijnen die ik slikte een gedragsverandering veroorzaakten. Ook was ik lang onder narcose geweest, en het kost de hersenen ruim een jaar om daarvan te herstellen’’.

In zijn boek Hart Gezocht is Van de Rest zeer openhartig en stelt hij zich zeer kwetsbaar op. In het begin van het boek beschrijft hij zijn levenshouding voor zijn eerste hartinfarct. ,,Er was voortdurend stress. Ik legde de lat almaar hoger, was niet snel tevreden. Ik ging maar door en door met werken, en om daarvan bij te komen ging ik ook flink door in de kroeg. Tel daarbij op dat mijn ouders ook hartproblemen hadden. Dat is erfelijk. Op een gegeven moment brak me dat op, en al op zo’n jonge leeftijd’’. (ik bleek een zeer hoog cholesterol te hebben, 9.6)

Wedergeboren

Zijn hart kreeg het zwaar te verduren. Zijn wereld werd steeds kleiner en slechts gericht op overleven. Na tien jaar komt het verlossende telefoontje. ,,Ik ben drie jaar geleden wedergeboren in het zelfde ziekenhuis waarin ik eerder geboren was, het Dijkzigt’’. Saillant detail:  Pieter kreeg in het ziekenhuis het hart van een vrouw, en hij is jarig op internationale vrouwendag.

,,Tijdens mijn ziekte hield ik al een blog bij. Ik vond schrijven erg leuk en kreeg veel leuke reacties. Op een gegeven moment besloot ik een boek te schrijven. Omdat ik een missie heb. Het huidige donorregistratiesysteem heeft bewezen niet te werken. Nederland kiest voor een ander systeem. Nu de minister nog!’’

Pieter van de Rest, Hart Gezocht, de overlevingstocht van een man die wacht op een donor, ISBN 9789021548630.