EVEN HARDOP

Heb het hart eens
dat er niet 100% voor gaat,
bonzen, razen, overslaan, pijnlijk,
het klopt niet helemaal.
Dokter stuurt, met de stroom mee,
verkennertje naar boven.
’t Gluurt overal
in boezems, aders, kamers,
rept zich van klep naar klep, en brengt
hart op de tong, rapport uit:
wegversmalling voor 90% in bocht RKSL.
Dan is het niet ver
naar intensive care.
Daar houden ze je hart vast
en onafgebroken in het oog.
Laten oren er naar hangen,
en steken er een riem onder.
Hartelijkheid alom:
kik je, dan is er direct een po
of een bo
terham, met beleg naar keus.
Ze verwijden aders, verdunnen bloed,
serveren adalat, ascal, lipitor,
En ook monocedocard, omeprazol en,
niet te vergeten,
plavix en selokeen
en wat de medicijnpot verder schaft.
En dan, fijn dat het kan,
maar toch met enig chagrijn
naar Nieuwegein.
Wacht even, eerst een mededeling:
Filevorming, er zijn nog tien bedden voor u!
Sluipwegen, vergeet het maar,
ja, wel als je eenmaal op tafel ligt en
loodgieters en bruggenbouwers hun hart
aan jou ophalen.
Of, wat ook kan,
ze laten, of het om een feestje gaat,
een ballonetje op.
Alles in orde…
dan, zo gauw mogelijk naar huis.
Want
zoals het hart thuis tikt,
tikt het nergens.

Dit gedicht werd geschreven door Kees van Baardewijk