Een stilstand in het denken
Met het verwerpen van het voorstel om álle Nederlanders na hun dood automatisch tot orgaandonor te maken, heeft de meerderheid van de Tweede Kamer op dinsdagmiddag 8 maart jl. honderden mensen per jaar tot de dood veroordeeld.
De kans dat al die wachtenden door nieuwe wetgeving nu op tijd een donorhart, een levensreddende nier, nieuwe longen of een vervangende lever krijgen, lijkt voorlopig verkeken. Een nieuwe kans op een wetsverandering zal zich hoogstwaarschijnlijk pas weer over vier jaar voordoen. Velen halen dat moment niet meer.
Het parlement heeft daarmee een grote verantwoordelijkheid op zijn schouders geladen.
Van de aanwezige Tweede Kamerleden stemden 78 leden tegen het voorstel en waren 68 vóór. Tien stemmen deden de redding van velen stranden. Naast het CDA waren ook VVD, SGP en de eenmansfractie van Geert Wilders tegen, evenals vijf leden van de PvdA, twee leden van de LPF. Het CDA-kamerlid Algra stemde dwars tegen zijn fractie in. Vóór waren PvdA, SP, D66, LPF, GroenLinks,de ChristenUnie en de Groep Lazrak.
VVD-minister Hans Hoogervorst van Volksgezondheid heeft zich van meet af aan tegen het voorstel verzet. Hij vond het systeem “te duur”… en had het gemakshalve maar even niet over de kapitaalvernietiging van mensenlevens.
In ons land staan tussen 1.400 en 1.500 mensen op één van de wachtlijsten voor orgaandonatie. Elk jaar sterven ruim 200 wachtenden. De afwijzing door een meerderheid van het parlement moet op patiënten met dit vooruitzicht zijn overgekomen als een doodvonnis.
Naast een gemiste kans (met voor sommige mensen uiteindelijk fatale gevolgen), is de verwerping van het nieuwe donorsysteem ook een stilstand in het denken. Veel Kamerleden hebben zich niet wezenlijk verdiept in de problemen van de orgaantekorten en de gevolgen ervan voor patiënten in levensnood. Hadden zij dit wél gedaan, dan had de stemming zeker een andere uitslag gekend.
Een positief besluit zou bovendien nogal wat mensen, die nimmer het donorregistratieformulier hebben ingevuld, nu als donor over de streep hebben getrokken. Daarvan zijn wij overtuigd. Veel mensen hebben de schriftelijke registratie nimmer ingevuld omdat zij hun wilsbeschikking niet in een computersysteem wilden laten vastleggen. Het was de angst voor het onomkeerbare. In België werkt het ‘Géén Bezwaar”-systeem al jaren. Probleemloos! Is Nederland dan zó verschillend van België? Nee! Zó had het ook hier kunnen gaan. Mensen die onoverkomelijke bezwaren hebben tegen een automatisch orgaandonorschap zouden hun bezwaren zonder twijfel kenbaar gemaakt hebben.
De toezegging van Hoogervorst (ná de stemming) om orgaandonoren te werven bij het aanvragen van bijvoorbeeld een paspoort, een rijbewijs of het Nederlanderschap, is een farce, een doekje voor het bloeden. Het heeft veel weg van het krijgen van een bonuspas in een supermarkt. Het is vijf keer niets….