Hoezo reismalaise?
De vakanties zijn voorbij, Nederland is weer thuis. Maar de reiswereld lijkt niet erg tevreden. Touroperators zitten met een kater. Er heerst reismalaise, brommen ze. Ik merkte dat onlangs tijdens een vakantiebeurs voor de reiswereld, gehouden in Duitsland, alwaar ik enkele uurtjes binnenglipte. U begrijpt de interesse van onze stichting, als regelmatige organisator van reizen voor hartpatiënten... Het bleek gemopper alom, er waren sombere gezichten wààr ik ook keek. "Veel reizigers die in voorgaande jaren verre trektochten naar wilde oorden in het diepe zuiden maakten, of kwistig omsprongen met hun vakantiegeld in mondaine streken, hielden nu de hand op de knip", luidt, samengevat, het leed der touroperators. "Er is vrijwel geen droog brood meer te verdienen", hoorde ik iemand met het optimisme van een verdroogde bergbeek verkondigen. "De mensen boeken niet meer. De meeste bleven thuis, maakten hooguit in hun eigen land wat uitstapjes of gingen niet echt ver over de grens."
De jaren waarin de bomen de hemel in groeiden en de hoogste bergen niet hoog genoeg konden zijn, lijken door de reisbedrijven alweer vergeten. De hoogconjunctuur met zijn vette winsten heeft velen verwend. Waar het aan ligt weten wij niet, maar de somberheid zoals ik die tegenkwam daar op die Duitse vakantiepretbeurs, waar ook veel Nederlandse reisagenten rondliepen, is bepaald níet onze ervaring! In de vijf, zes jaar dat de Stichting Nederlandse Hartpatiënten binnen Europa busreizen organiseert voor hartpatiënten en hun partners, hebben wij het nog nooit zó druk gehad. Anders gezegd: de aanvragen voor georganiseerde reizen per touringcar naar Cannes in Zuid-Frankrijk, waren nauwelijks te behappen. Het was een ware stormloop van inschrijvers die op ons afkwam, nadat wij in Hartbrug-4 deze georganiseerde reis aanboden - vanzelfsprekend mét medische begeleiding. Voorzichtig rekenden wij op 35 tot 40 aanvragen, ofwel ongeveer één bus vol.
Maar het pakte totaal anders uit, ánders dan alle keren tevoren. Binnen 24 uur na het verschijnen van de Hartbrug hadden bijna honderd mensen een aanvraag neergelegd. De dagen daarna liep dat aantal op tot boven de 280! Een lichte paniek maakte zich van ons meester... we zouden het niet redden met één enkele bus, we hadden er zeker zes of zeven nodig! Wat nu te doen? De trip afblazen?! Mensen afzeggen en teleurstellen? Stilletjes in schaamte wegkruipen...? Neen, zo zijn wij niet. De SNH houdt nu eenmaal niet van wachtlijsten. Ineens waren wij een "reisbureau" geworden met een flinke lijst vakantiegangers-in-spé. Wij voelden onze verantwoordelijkheid, hebben onszelf moed ingesproken, de schouders eronder gezet, want zoveel belangstelling was er nog nooit, en - voíla! - wij wisten een forse rij met touringcars te vormen. Compleet mèt medische reisbegeleiding.
Het is dus allemaal gelukt.
Slechts enkele inschrijvers voor de reis naar Cannes hebben we moeten meedelen dat alle zeven bussen vol zaten en dat we voor een achtste bus onvoldoende reizigers hadden. We ontmoetten begrip voor deze situatie. Op vrijdag 31 oktober aanstaande vertrekken de eerste twee bussen naar Zuid-Frankrijk. In drie weken tijd zullen ruim 270 vakantiegangers naar hun bestemming worden gebracht. Wij zijn verguld dat u met de Stichting Nederlandse Hartpatiënten wilt reizen... Hoezo reismalaise? Benieuwd zijn wij met hoe velen u inschrijft voor deelname aan onze Steden-Kerstreis naar Parijs en onze Kersttrip naar Rotenburg ob der Tauer, de moeder aller kerstreizen. En of er voldoende interesse bestaat om gedurende de feestdagen (Kerst en eventueel de jaarwisseling) met ons op vakantie te gaan.