Een onzinnige verandering
De Nederlandse Reanimatie Raad (NRR) besloot onlangs tot een op het oog tamelijk geringe verandering van de regels voor het geven van wat ook wel wordt aangeduid als de "levenskus". Met ingang van augustus aanstaande dient, op last van de Raad, het reanimeren van een in acuut levensgevaar verkerende patiënt enigszins ánders te worden uitgevoerd. Door de jaren heen is aan ca. 3,5 miljoen Nederlanders die een reanimatiecursus volgden, geleerd dat zij eerst hartmassage moeten verlenen voordat zij met (mond-op-mond) beademen beginnen. Maar binnenkort is deze volgorde precies andersom! Waarom? Is er iets mis met de "oude" methode? Nee. Is de andere methode wellicht beter? Ook niet, althans dat is wetenschappelijk (nog) niet aangetoond. Waarom worden dan de regels veranderd?! Welnu, daarvoor bestaat de volgende verklaring: de NRR heeft dit besluit genomen omdat de Nederlandse wijze van reanimeren enigszins afwijkt van hoe dat elders wordt gedaan. In veel andere landen wordt eerst begonnen met beademen voordat de hartmassage wordt gegeven. Daar wordt volgens het ABC-principe gewerkt: Ademhalingsweg vrijmaken, Beademen, Compressie.
De Nederlandse Reanimatie Raad, waarin de Nederlandse Hartstichting uit Den Haag samenwerkt met de EHBO-organisaties, wil dat ons land gelijke tred houdt met de ons omringende wereld. Want wíj lopen internationaal uit de pas en dat kan nu eenmaal niet. Zo vindt althans de Raad. Maar in een poging straks misverstanden te voorkomen, heeft de NRR nu al enige onrust gezaaid en hier en daar irritatie gewekt. Ank van Drenth, arts bij de Nederlandse Hartstichting in Den Haag en lid van de wetenschappelijke raad van de NRR, zei in een reactie in de nieuwsmedia zelf ook even te hebben moeten slikken toen de verandering zich aandiende. Hoewel zij zich niet verzet tegen het standpunt van de NRR en begrip heeft voor de "aanpassing aan het buitenland", verdedigt zij nog altijd de logica van het eerst beginnen met hartmassage.
Elders in deze Hartbrug laat de redactie haar iets uitgebreider aan het woord. Welbeschouwd stelt mevrouw van Drenth dat de Nederlandse methode eigenlijk beter en ook logischer is, maar dat "wij" ons moeten aanpassen aan de meerderheid van landen. Vooral dat laatste argument stuit het bestuur van de Stichting Nederlandse Hartpatiënten tegen de borst. Waarom zouden we een goede en ontelbare keren beproefde methode wijzigen, die bovendien vele mensen het leven heeft gered? Alleen maar omdat 'iedereen' aan de andere kant van onze landsgrenzen het net ietsje anders doet? Stel dat een Nederlander met een Nederlands reanimatiebewijs op zak hulp verleent in het buitenland - wordt hij dan in het gevang gegooid omdat hij een leven heeft gered met behulp van een enigszins afwijkende methode? En, wijzen wij een hulpvaardige buitenlander uit die door eenlevensreddende handeling een Nederlander eerst nieuwe levenskracht heeft ingeblazen? Nee toch zeker. Als er maar wordt gereanimeerd. Wij vinden het NRR-besluit weliswaar volstrekt onnodig, maar zullen onze reanimatiecursussen hierop afstemmen.