Een maxima(al) misverstand!
Af en toe zijn er van die dingen in het leven die je overkómen, maar waaraan je part noch deel hebt. Het gebeurt gewoon, of je nu wilt of niet... Dat overkwam onlangs ook onze organisatie: de Stichting Nederlandse Hartpatiënten (SNH), een volledig patiëntgerichte instelling, gevestigd te Roermond. U zult wellicht denken: "Waarom nu zo uitvoerig de naam en doelstelling van de SNH genoemd?" Is dat nu nodig? Ja, dat is, helaas, zéker nodig. Om hopelijk voor eens en voor altijd een misverstand rond een naamsverwarring weg te nemen waarmee wij als organisatie al jaren achtereen zeer regelmatig geconfronteerd worden en waarvan wij soms ook hinder ondervinden. Het navolgende is het geval.
Máxima Zorreguieta, de verloofde van onze kroonprins Willem-Alexander, kreeg enige weken geleden een fiets. Zomaar. Een mooie glimmende, met speciale Máxima-inscripties. Uit handen van mijn collega-voorzitter van de Nederlandse Hartstichting; een puur wetenschappelijk gerichte organisatie, gevestigd in Den Haag. Een heel ándere 'club' dus dan 'de onze' - de Stichting Nederlandse Hartpatiënten (uit Roermond). Een woordvoerder van de Nederlandse Hartstichting legde tegenover verslaggevers uit dat de fiets voor Máxima mede was bedoeld als een preventieve boodschap: als een synoniem voor 'bewegen en een goede conditie' - en in het verlengde daarvan: 'goed voor hart- en bloedvaten'.
Hoewel de geste van de Hartstichting aan Máxima beslist goed bedoeld was en de fiets geheel belangeloos ter beschikking gesteld was door de fabrikant, pakte de overhandiging van het geschenk totaal verkeerd uit. Niet dat Máxima er niet blij mee was, zeker, ze vond dit oer-Nederlandse cadeau erg leuk. Maar, nogal wat hart-collectanten -en donateurs zien en zagen het cadeau als geldverspilling. Een groot aantal van hen belde ónze organisatie woedend op en/of schreef ons brieven. Vol verwijten of met woorden van onbegrip. En daarop willen we nu even terugkomen: al deze brieven en telefoontjes waren helaas compleet aan HET VERKEERDE ADRES gericht. Niet wíj, de Stichting Nederlandse Hartpatiënten, maar de Nederlandse Hartstichting had Máxima haar fiets geschonken. Wij hebben geheel níets met het royale rijwiel te maken.
Het probleem van de naamsverwarring, want daarvan is overduidelijk sprake, doet zich regelmatig voor. Nogal wat mensen zien helaas geen verschil tussen de beide organisaties en toch zijn die verschillen werkelijk levensgroot: nogmaals, de Stichting Nederlandse Hartpatiënten (wij dus - van 'de Hartbrug') zijn een patiëntenorganisatie, voortgekomen uit de Nederlandse Hartpatiënten Vereniging die ooit luchtbruggen voor hartpatiënten naar buitenlandse ziekenhuizen organiseerde omdat de operatienood in Nederland gelenigd moest worden. De Nederlandse Hartstichting daarentegen is hoofdzakelijk een wetenschappelijke gerichte instantie. Het enthousiasme van díe organisatie om Máxima 'een fiets met een boodschap' te geven is begrijpelijk. Maar de kritiek op die geste is eveneens logisch - zeker bezien vanuit de gedachten van collectanten en donateurs. Immers, zíj zijn het die de financiële basis leggen voor belangenorganisaties als de Hartstichting en de Stichting Nederlandse Hartpatiënten. Dat mag nóóit vergeten worden!
Ook al wordt een geschenk kostenloos ter beschikking gesteld. Uitgaven die gedaan worden, ook al zijn deze gesponsord, moeten te allen tijde verantwoord zijn. Het geeft aan hoe gevoelig dit alles ligt en hoe zorgvuldig dient te worden gehandeld. Het is exact zoals een trouwe collectante ons schreef: "Ik ga al vele jaren achtereen in weer en wind langs de huizen met een collectebus om gelden in te zamelen. Elk dubbeltje, elk kwartje is dan belangrijk en van waarde. En nu geeft u zomaar een fiets weg aan iemand die dat heel goed zelf kan betalen. Ik ben erg boos!" Ook deze mevrouw vergiste zich - h