Hartwachttijden weer onaanvaardbaar lang!
De toestand op het hartfront is in ons land weer ontspoord. Na een relatief rustige periode kruipen de wachttijden voor openhartoperaties nu op naar een langzamerhand rampzalig kookpunt. Vier, vijf of zes maanden wachten op een open hartoperatie... het is op dit moment geen uitzondering meer in ons land. In vier van de dertien hartchirurgische centra geldt zelfs het bedroevende vooruitzicht van zeven tot acht maanden wachten. Het beroerdst is de toestand in De Weezenlanden in Zwolle, het Leids Universitair Medisch Centrum, het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein en het St. Radboudziekenhuis te Nijmegen. Daar is de wachttijd 22 weken of meer...
In het laatstgenoemde centrum is de toestand de afgelopen maand fors verslechterd. En in Leiden wordt het record gehaald van acht maanden... En als de zomervakanties eenmaal weer voorbij zijn, zal blijken dat het kwik van de wachttijden-barometer in alle stilte is doorgestegen. Enig punt van hoop is, hoewel dat voor een iets andere categorie hartpatiënten geldt, dat de wachtlijsten voor dotteren tamelijk stabiel zijn. De situatie voor openhartchirurgie is in Nederland absoluut onaanvaardbaar geworden. Duizenden medeburgers hadden wellicht nu nog geleefd als zij de afgelopen jaren tijdig waren geholpen in het hartchirurgisch centrum waar ze op de wachtlijst stonden voor behandeling.
Maar de harde werkelijkheid voor hun partners en familieleden is helaas anders. Zij zijn gestorven op de wachtlijst...Het eerste en tweede Paarse kabinet dragen hiervoor een enorme verantwoordelijkheid. Jarenlange waarschuwingen voor deze situatie vanuit de patiëntenbeweging, immense dodenlijsten, stapels krantenpublicaties en videotapes van tv-reportages over ziekenhuizen zónder personeel maar mét overvolle wachtlijsten. Gevolgd door ritsen vragen in het parlement, en vervolgens financiële injecties... Níets heeft geholpen. De rijksoverheid, die al jaren het initiatief aan zich wil houden, is niet in staat gebleken tot het nemen van maatregelen waardoor het lange wachten binnen de perken kon worden gehouden. Een ondermaatse honorering van vooral verpleegkundigen, en vooral een krenterige menselijke waardering voor hun zware taak, heeft een leegloop doen ontstaan waarvan het einde nog niet in zicht is.
Waarom weigert deze regering botweg toe te geven dat de gezondheidszorg in Nederland, organisatorisch en financieel gezien, een volstrekt echec is geworden? Waarom klinkt vanuit ons nationaal bestuurscentrum Den Haag niet: "Oké, oké... we gaan het ánders doen. Naar Belgisch, Frans of Duits voorbeeld, maar hoe dan ook: het roer gaat om, want in de landen om ons heen werkt het kennelijk wél..." Maar neen, een manager zoals mevrouw Borst zal nimmer toegeven dat haar beleid gefaald heeft. Dat zij twee kabinetsperioden lang mismanagement heeft gepleegd. Mensen geven nu eenmaal niet graag hun fouten toe, ook al is daar het welzijn van miljoenen mee gemoeid. De Stichting Nederlandse Hartpatiënten wacht niet langer meer op het moment dat iemand in Den Haag de tanker van de politiek een andere koers geeft.
Onze organisatie is daarom alvast begonnen hartzieken, voor wie het nog langer wachten een zekere dood inhoudt, over te brengen naar de Belgische stad Aalst. Daar in het Onze Lieve Vrouw Ziekenhuis, het OLV, kunnen zij binnen enkele weken een hartoperatie ondergaan. Een team van artsen en verpleegkundigen staat klaar voor hen. Onze organisatie heeft goede afspraken met de directie en medische staf van dit ziekenhuis kunnen maken. Een overeenkomst, waarvoor we het OLV dankbaar zijn. De gastvrijheid blijkt groot in België - het land zonder medische wachtlijsten en met voldoende medisch en verpleegkundig personeel!