Geachte redactie
Met veel belangstelling heb ik het artikel gelezen over "Geen gedotter in algemene ziekenhuizen" in het voorwoord door de heer J. van Overveld in Hartbrug no. 5 1998. Naar aanleiding van dit voorwoord wil ik jullie mijn eigen ervaring schrijven. Het begon allemaal in 1991 en op 53-jarige leeftijd. In het voorjaar kreeg ik pijn op de borst met tegen de wind in fietsen. Door de huisarts ben ik naar de cardioloog verwezen. Na een catheterisatie kwam de uitslag. Dat was dus dotteren. Na een wachttijd van 8 maanden moest ik in oktober gedotterd worden. Van enkele mensen uit mijn omgeving kreeg ik te horen dat dotteren niks voorstelt. Ik ging dus met goede moed naar een gespecialiseerd ziekenhuis. Het dotteren was in principe goed gelukt. Maar terug op de kamer ging het mis. Het bloedvat klapte helemaal dicht. Volgens de cardiologen hebben ze me moeten reanimeren en daarna met spoed een open hartoperatie moeten uitvoeren. Zes dagen heb ik op de intensive care gelegen. Toestand zeer kritiek, daarna zes dagen op de hartbewaking. Langzaam maar zeker gelukkig opgeknapt. Achteraf zeiden de cardiologen dat de kans 1 op 1000 was dat dit zou gebeuren.
Algemene conclusie: Een dotterbehandeling in een algemeen ziekenhuis zou ik op deze manier niet overleefd hebben.
W. Theeuwen, Beringe.