Hartbrugreizen, busreizen met medische begeleiding

Er is voortdurend een onderhuids gevoel van angst dat de ziekte weer zal opvlammen of dat het infarct op een kwade dag opnieuw toeslaat.
Die zorg is volkomen begrijpelijk. Doch de spanning en stress weerhouden mensen met dergelijke aandoeningen dikwijls ervan zich te ontspannen of iets buitenshuis te ondernemen. Iets dat absoluut noodzakelijk is tijdens een ziekteperiode of gedurende het herstel – en al helemaal als het gewone leven weer zijn gang lijkt te nemen. Maar zelfs dán klampen veel (ex-)hartpatiënten zich aan de veiligheid en geborgenheid van thuis vast en durven nog altijd amper de straat op. Een isolement, met grote gevolgen voor de rest van het sociale leven, ligt dan op de loer.
Om dat risico van vereenzaming te doorbreken organiseert Hartpatiënten Nederland medisch begeleide vakantie-uitstapjes naar verschillende bestemmingen in Europa.

En het werkt!
De permanente aanwezigheid van bijvoorbeeld een gespecialiseerde cardiologisch verpleegkundige, soms in combinatie met een cardioloog, een basisarts of een EHBO’er, stelt mensen op hun gemak.
Let wel, het gaat hier om begeleiders die permanent aanwezig zijn. Dus: zowel op de heen- als terugreis, op de plaats van bestemming of bij uitstapjes.
Bovendien zijn er in geval van calamiteiten – hartaandoeningen, maar uiteraard ook andere medische problemen – afspraken gemaakt met ziekenhuizen in de directe omgeving van de vakantiebestemming.
Hartpatiënten Nederland garandeert medische zorg - altijd en overal!
Deelname aan Hartbrug-reizen geschiedt geheel op eigen risico.
Talrijke positieve reacties van mensen die soms jarenlang het huis niet uitdurfden, bevreesd voor plotselinge hartproblemen, hebben deze ‘hindernis’ genomen en genieten weer…

“Na jarenlange gevangenschap…”
“De gedachte dat hem iets buitenshuis overkomt – bijvoorbeeld in de bioscoop of in de trein – weerhoudt mijn man ervan er op uit te gaan”, schreef een mevrouw aan Hartpatiënten Nederland. “Zodoende zijn we na zijn hartinfarct inmiddels volledig aan huis gebonden. Thuis, daar is de telefoon en dus de dokter dichtbij. Buitenshuis, daar is in geval van nood niet altijd onmiddellijk medische hulp. Dus de kans is groter, redeneert mijn man, dat het dan mis gaat.”

Bijna een jaar later ontvingen we van dit echtpaar de navolgende enthousiaste brief: “Vrienden van ons trokken mijn man na langdurige gesprekken uiteindelijk over de streep. Zij vonden dat het zó niet kon. En eigenlijk vond ik dat ook, maar mijn pogingen waren steeds mislukt – hij durfde niet en op het laatst wilde hij er ook niet meer over praten. Tot onze vrienden er opnieuw over begonnen. Zij waren mee geweest met een door uw stichting georganiseerde trip naar Duitsland. In hún geval heeft mijn vriendin hartproblemen. Het was hen goed bevallen, heel goed zelfs. Vooral omdat er zowel op de heen- als de terugreis, maar ook op de plek van bestemming, was gezorgd voor goede medische begeleiding. Bovendien waren er met ziekenhuizen in de buurt van het vakantieadres door uw stichting afspraken gemaakt dat zij zouden inspringen in geval van nood. Dat alles stelde mijn man heel erg gerust. Hij heeft ingestemd met een reisje naar Duitsland – vier dagen om te proberen, het was heerlijk. Dat vond hij ook. En heel bijzonder, zeker na een zo lange periode van een zelfopgelegd ‘huisarrest’. We hebben ons, met onze vrienden, voor het eerst werkelijk kunnen ontspannen. En mijn man heeft weer enig vertrouwen gekregen dat hij (als de medische verzorging goed geregeld is) best nog plezier in zijn leven kan hebben. Hij zei het niet met zoveel woorden, maar ik zag aan hem dat hij zich voelde als iemand die na een jarenlange gevangenschap eindelijk weer vrij man was…”